Ik heb wel eens een boek besteld bij de ECI of een cd’tje bij Bol.com en dat komen ze dan brengen als ik er niet ben. Geeft niks, ze geven het bij de buren af en daar haal ik het dan even later op. Met een zo nonchalant mogelijke blik zeg ik dan: “er was een pakketje voor mij bezorgd, of zoiets?”. Ik kijk de man niet of nauwelijks aan en veins al graaiend in mijn tas dat ik mijn sleutels niet kan vinden. Na het in ontvangst nemen van mijn eigen bestelde cadeau laat ik de buurman bedremmeld achter wanneer ik de trap weer afvlieg…druk druk druk.
Nu heb ik van de week een cadeau van andere orde voor mezelf besteld. Een heuse gloednieuwe computer. Jawel, na jaren van aanmodderen met demente apparaten en het bemoedigend toespreken en oplappen van levensgrote wrakken, vond ik dat ik mijn geduld voldoende had bewezen. Onbaatzuchtig als ik ben, gunde ik mijn stokoude vriend zijn welverdiende rust. En zo geschiedde, vaarwel…
Twee dagen later arriveerde mijn nieuwe hoop in digitale dagen. Hij was jong, modern, slank, strak en breed en viel derhalve in de smaak. Had ik dat geweten dan was ik met alle liefde met mijn armen wijd open op hem gaan zitten wachten om hem een warm welkom te geven. Maar helaas hij moest het zonder doen, de postbode gaf hem namelijk af bij de buurman. Welja, het ding was toch al betaald! Dat dit ietsje meer kost dan een boek of cd doet er blijkbaar niet toe.
Toen ik met het TNT-papiertje opgewonden naar boven liep om mijn toneelstukje (ditmaal uiteraard met extra bravoure) weer op te voeren, viel ik behoorlijk door de mand toen bleek dat mijn bovenbuurman mijn cadeau al van zijn strikken en krullen ontdaan had. Nonchalant zat hij achter mijn grootste pakket ooit van oor tot oor te glunderen. Helemaal in zijn element zei hij blij en onbezonnen als een kind: “ik dacht, ik help je vast een beetje op weg”. Stond ik dan met mijn op de trap voorbereidde schertsvertoning onder mijn arm, werd ik toch nog verrast.
zaterdag 22 december 2007
woensdag 19 december 2007
Licht en Glorie
Ik kan niet slapen want ik weet dat er een kind geboren wordt
Ik probeer me voor te stellen hoe de aanstaande moeder er nu bij ligt, al heeft zij dat waarschijnlijk liever niet
dat ik visualiseer hoe zij haar kind op de wereld zet.
Hoe dan ook, op dit moment zal ze zich er vermoedelijk niet druk om maken en dus maak ik misbruik van de situatie en laat mijn verbeelding vrijelijk de loop.
Alle clichés vliegen voorbij mijn netvlies
een ander referentiekader heb ik immers niet
Al ben ik daar momenteel niet bijzonder rouwig om, het ziet er niet best uit
Opengesperde ogen, vol vuur en bloeddoorlopen maken dat ik haar niet meer herken. IJzingwekkende geluiden vervullen mij van angst.
Ik tracht me het eind-goed-al-goed-scenario voor ogen te houden, maar gaandeweg groeit enkel mijn respect voor beide hoofdpersonen. De een die zich op miraculeuze wijze een weg baant door een onmogelijk krappe gang, de ander die aan flarden wordt gescheurd. Maar licht en glorie schitteren aan de horizon. Beiden houden vol en maken elkaar enkele ogenblikken later de meest zielsgelukkige wezens op aard.
Ik probeer me voor te stellen hoe de aanstaande moeder er nu bij ligt, al heeft zij dat waarschijnlijk liever niet
dat ik visualiseer hoe zij haar kind op de wereld zet.
Hoe dan ook, op dit moment zal ze zich er vermoedelijk niet druk om maken en dus maak ik misbruik van de situatie en laat mijn verbeelding vrijelijk de loop.
Alle clichés vliegen voorbij mijn netvlies
een ander referentiekader heb ik immers niet
Al ben ik daar momenteel niet bijzonder rouwig om, het ziet er niet best uit
Opengesperde ogen, vol vuur en bloeddoorlopen maken dat ik haar niet meer herken. IJzingwekkende geluiden vervullen mij van angst.
Ik tracht me het eind-goed-al-goed-scenario voor ogen te houden, maar gaandeweg groeit enkel mijn respect voor beide hoofdpersonen. De een die zich op miraculeuze wijze een weg baant door een onmogelijk krappe gang, de ander die aan flarden wordt gescheurd. Maar licht en glorie schitteren aan de horizon. Beiden houden vol en maken elkaar enkele ogenblikken later de meest zielsgelukkige wezens op aard.
woensdag 5 december 2007
Sinterklaas verrast
Eerlijk is eerlijk! Ik keek er behoorlijk van op toen er een wit geschilderde sinterklaas binnen kwam lopen die eigenlijk een neger was. Tabberd, mijter, staf…alles erop en eraan. Niks op aan te merken. Zeker niet door een zwart geschminkt blank meisje zou je zeggen…maar toch, hij leek helemaal niet op sinterklaas! Die neus, die lippen, het afgepoeierde witte schilderwerk. Ik vond het een boeiend experiment maar kon er niet achter staan.
Of ik zelf al dan niet op zwarte piet leek, werd overigens niet in twijfel getrokken. Het deed niet ter zake, maar waarom eigenlijk niet? Een blanke mag op eigen verzoek wel tot knecht verworden maar de upgrading van een neger tot heilige Sint is onacceptabel.
Terwijl de kinderen klaarblijkelijk geen enkele moeite hadden met de negroïde sinterklaas, waarom zijn knecht dan wel? Ik had alle reden om mij als zwarte piet op z’n minst gelijkwaardig te voelen aan de goedlachse en vriendelijke, breedneuzige Goed Heiligman, maar niets was minder waar. Ik wilde de lange witte baard van deze nepsint het liefste afrukken en net zolang stampvoetend dreinen tot er een fatsoenlijke, blanke sint zou staan.
Wanneer mensen tegen me aanzeuren over racistische vooroordelen die door ons aller zwarte pietermans bevestigd worden, vind ik dat flauw. Welnee…het zwart verwijst naar roet en los daarvan is Sint Nicolaas de mooiste oer-Hollandse traditie die er bestaat! Zij moet hoe dan ook gekoesterd worden, zelfs als sinterklaas een neger is. Tijden veranderen, welja, volgend jaar een chinees als sint! De ultieme integratie, daar kan ik en menig ander in onze kleurrijke multiculturele samenleving nog een puntje aan zuigen.
Of ik zelf al dan niet op zwarte piet leek, werd overigens niet in twijfel getrokken. Het deed niet ter zake, maar waarom eigenlijk niet? Een blanke mag op eigen verzoek wel tot knecht verworden maar de upgrading van een neger tot heilige Sint is onacceptabel.
Terwijl de kinderen klaarblijkelijk geen enkele moeite hadden met de negroïde sinterklaas, waarom zijn knecht dan wel? Ik had alle reden om mij als zwarte piet op z’n minst gelijkwaardig te voelen aan de goedlachse en vriendelijke, breedneuzige Goed Heiligman, maar niets was minder waar. Ik wilde de lange witte baard van deze nepsint het liefste afrukken en net zolang stampvoetend dreinen tot er een fatsoenlijke, blanke sint zou staan.
Wanneer mensen tegen me aanzeuren over racistische vooroordelen die door ons aller zwarte pietermans bevestigd worden, vind ik dat flauw. Welnee…het zwart verwijst naar roet en los daarvan is Sint Nicolaas de mooiste oer-Hollandse traditie die er bestaat! Zij moet hoe dan ook gekoesterd worden, zelfs als sinterklaas een neger is. Tijden veranderen, welja, volgend jaar een chinees als sint! De ultieme integratie, daar kan ik en menig ander in onze kleurrijke multiculturele samenleving nog een puntje aan zuigen.
dinsdag 4 december 2007
schoentje zetten
Al vanaf de 15de eeuw zetten Nederlandse kinderen van alle soorten en met verschillende maten de schoen voor Sint Nicolaas. Vervuld van geloof staan zij met stralende kraaloogjes trouw bij de open haard te zingen opdat de beloning in de schoen zo groot mogelijk zal zijn. Toentertijd, een paar eeuwen terug, werd de buit die de volgende ochtend in de schoen gevonden werd echter nog als een soort van aalmoes onder de armen verdeeld.
Tijden veranderen
Die nobelheid is inmiddels lang vervlogen, terwijl de buit toch aanzienlijk groter is gegroeid in de loop der jaren. Maar misschien is dat juist wel de reden, bezit maakt tenslotte hebberig. Schoentjes puilen vandaag de dag niet alleen op sinterklaasavond uit, maar de volledige periode dat de (uiteraard) oh zo lieve Sint zich in ons kikkerlandje bevindt. Wee als er in de ochtend alleen een enkel schuimpje en drie pepernoten in de schoen gevonden wordt. Dan is de teleurstelling groot en hebben tranen de omvang van die van krokodillen.
Tijden veranderen
“Everything changes, but basically they stay the same”.
Tijden veranderen
Die nobelheid is inmiddels lang vervlogen, terwijl de buit toch aanzienlijk groter is gegroeid in de loop der jaren. Maar misschien is dat juist wel de reden, bezit maakt tenslotte hebberig. Schoentjes puilen vandaag de dag niet alleen op sinterklaasavond uit, maar de volledige periode dat de (uiteraard) oh zo lieve Sint zich in ons kikkerlandje bevindt. Wee als er in de ochtend alleen een enkel schuimpje en drie pepernoten in de schoen gevonden wordt. Dan is de teleurstelling groot en hebben tranen de omvang van die van krokodillen.
Tijden veranderen
“Everything changes, but basically they stay the same”.
zondag 2 december 2007
De magie van het donker
Als het 's avonds donker is
dan doe ik graag de lichten uit
zet de muziek luid aan
sluit mijn ogen en dans
Zwierend in de rondte
mijn losse haren zwieren mee
Betoverd door de tekst
het magisch stemgeluid
de begeleidende gitaar
gaat mijn fantasie met me op de loop
Een gelukzalige glimlach rust op mijn lippen
Ik dans en vergeet mezelf
dan doe ik graag de lichten uit
zet de muziek luid aan
sluit mijn ogen en dans
Zwierend in de rondte
mijn losse haren zwieren mee
Betoverd door de tekst
het magisch stemgeluid
de begeleidende gitaar
gaat mijn fantasie met me op de loop
Een gelukzalige glimlach rust op mijn lippen
Ik dans en vergeet mezelf
Dagje uit
Op een brakke dag
ervaar je de wereld zo heerlijk anders
als was je bewustzijn verlaagt
op geheel natuurlijke wijze
Al wat je doet is goed
en al wat je niet doet is nog beter
De regen deert je niet
en ambities staan on hold
Ronddrentelen in pyjama
geeft volledige voldoening
Chocolade, sla en een kom dampende soep
volgen elkaar als maaltijd logisch op
Televisie en radio
staan gezamenlijk aan
En alle zorgen zijn voor even de wereld uit
ervaar je de wereld zo heerlijk anders
als was je bewustzijn verlaagt
op geheel natuurlijke wijze
Al wat je doet is goed
en al wat je niet doet is nog beter
De regen deert je niet
en ambities staan on hold
Ronddrentelen in pyjama
geeft volledige voldoening
Chocolade, sla en een kom dampende soep
volgen elkaar als maaltijd logisch op
Televisie en radio
staan gezamenlijk aan
En alle zorgen zijn voor even de wereld uit
dinsdag 13 november 2007
Boer met kiespijn
De boer had kiespijn, maar liep toch over zijn land. Met een kruiwagen vol hooi en kaplaarzen aan zijn oude verschrompelde voeten. Voor dag en dauw was de boer al in de weer, dat wil zeggen nog voor de zon haar gezicht had laten zien. Hij had geen douche genomen, dat kwam later wel. In tegenstelling tot de ingesleten gewoonte had hij deze ochtend wel een ontbijt genoten. Gortepap, zodat hij niet hoefde te kauwen.
Nat herfstblad woei op, recht in het gezicht van de boer, maar het deerde hem niet. Een beetje boer moest daar toch tegen kunnen vond hij. En zo is het maar net. De boer was een krachtige man met een behoorlijk arbeidsethos. Gehard door het leven zoals hij zelf zou zeggen. Maar zonder enig spijt of berouw. Integendeel, hij was tevreden met de keuzes die hij gemaakt had en de man die hij erdoor geworden was.
Een gezin had hij niet, want “de knollen riepen”. Gelukkig had zijn broer ze ook gehoord en deelden ze samen een eenzaam leven. Ze kookten niet, maar aten wel. Zwijgend zij aan zij. Nu eet de boer weer alleen, want broerlief is niet meer. Hij loopt weer alleen over het land in alle vroegte, is alleen wanneer hij geteisterd wordt door het herfstige weer en kan zijn kiespijn alleen met de tandarts delen.
Nat herfstblad woei op, recht in het gezicht van de boer, maar het deerde hem niet. Een beetje boer moest daar toch tegen kunnen vond hij. En zo is het maar net. De boer was een krachtige man met een behoorlijk arbeidsethos. Gehard door het leven zoals hij zelf zou zeggen. Maar zonder enig spijt of berouw. Integendeel, hij was tevreden met de keuzes die hij gemaakt had en de man die hij erdoor geworden was.
Een gezin had hij niet, want “de knollen riepen”. Gelukkig had zijn broer ze ook gehoord en deelden ze samen een eenzaam leven. Ze kookten niet, maar aten wel. Zwijgend zij aan zij. Nu eet de boer weer alleen, want broerlief is niet meer. Hij loopt weer alleen over het land in alle vroegte, is alleen wanneer hij geteisterd wordt door het herfstige weer en kan zijn kiespijn alleen met de tandarts delen.
zondag 11 november 2007
Eigen schuld, dikke bult
Ik voel me bekeken
aangestaard
door een hond in de trein.
Ongemakkelijk word ik ervan
net als bij mensen,
maar dit is een hond.
Hoe zou het voor hem zijn?
Of voor haar?
Dat zou ik nou wel eens willen weten
en prompt besluit ik een klein experiment te doen.
De hond kijkt naar mij
ik kijk terug.
En blijf kijken.
Ook als mijn menselijke punt der ongemakkelijkheid bereikt is.
Mijn proefdier lijkt er weinig last van te hebben,
blijft me strak in de ogen kijken.
Hij beweegt niet.
Zijn blik wordt indringender.
Ik begin te twijfelen aan mijn experiment.
Kijk even weg,
maar dan weer terug.
Ik kan die hond toch niet zomaar laten winnen?
Zo makkelijk komt ie niet van me af.
En ik ook niet van hem
zo blijkt even later.
Als de pleuris uitbreekt.
De hond zich losrukt van zijn baasje
en mij overmeestert
luid blaffend
wild als een dolle
Maar hij blijft me aankijken
tot het moment
dat hij me wreed de ogen uitkrabt.
En dan is mijn proefje ten einde.
Want ik kan niet meer zien
of de hond nog kijkt.
aangestaard
door een hond in de trein.
Ongemakkelijk word ik ervan
net als bij mensen,
maar dit is een hond.
Hoe zou het voor hem zijn?
Of voor haar?
Dat zou ik nou wel eens willen weten
en prompt besluit ik een klein experiment te doen.
De hond kijkt naar mij
ik kijk terug.
En blijf kijken.
Ook als mijn menselijke punt der ongemakkelijkheid bereikt is.
Mijn proefdier lijkt er weinig last van te hebben,
blijft me strak in de ogen kijken.
Hij beweegt niet.
Zijn blik wordt indringender.
Ik begin te twijfelen aan mijn experiment.
Kijk even weg,
maar dan weer terug.
Ik kan die hond toch niet zomaar laten winnen?
Zo makkelijk komt ie niet van me af.
En ik ook niet van hem
zo blijkt even later.
Als de pleuris uitbreekt.
De hond zich losrukt van zijn baasje
en mij overmeestert
luid blaffend
wild als een dolle
Maar hij blijft me aankijken
tot het moment
dat hij me wreed de ogen uitkrabt.
En dan is mijn proefje ten einde.
Want ik kan niet meer zien
of de hond nog kijkt.
dinsdag 6 november 2007
Van de mug die een olifant werd
“Klets!”
Voor de zoveelste keer deze nacht geef ik mezelf een rake klap in mijn gezicht. Dit is geen opzettelijke zelfkastijding of automutilatie of iets dergelijks, ik heb alleen de steeds verder wegzakkende ijdele hoop dat ik de mug die rond mijn hoofd dartelt op deze wijze het leven kan ontnemen. Ik heb maar zelden moordneigingen, maar deze zoemende rakker brengt het slechtste in me naar boven.
God straft meteen en dus zorgt hij er hoogstpersoonlijk voor dat de mug een olifant wordt. Mijn pogingen mogen niet baten en het enige resultaat van mijn verwoede en opzettelijke slachtpartij is de volgende ochtend zichtbaar (en tastbaar) in de spiegel. Een spiegel zonder gebronsd spiegelglas met als gevolg dat ik de harde werkelijkheid fluorescerend gereflecteerd zie. Mijn humeur wordt er zo na een nacht lang zonder slaap niet bepaald beter op.
De nacht erop is de brutale aap verdomme weer van de partij. Het feestje de vorige avond is hem blijkbaar goed bevallen. Omdat ik bekaf ben slaap ik meer, maar ondertussen droom ik me wel een slag in de rondte. Over de erotische paringsdans, want het gezoem schijnt een belangrijke rol te spelen in het liefdesspel tussen mannetjes- en vrouwtjesmug. Via Britse biologen weet ik dat ze de toonhoogte van hun gezoem onderling aanpassen en zo een stelletje vormen. Ik droom daarover, maar het beperkt zich niet tot muggen alleen. Het gehele dierenrijk schittert al zoemend in mijn droom, van mug tot ram, van giraffe tot kip tot Bokito himself. Op een gegeven moment betrap ik ook mezelf op luid opgewonden gezoem en zie ik dat de muggen het met de olifanten doen. Wat zou dat worden een kruising tussen mug en olifant? Zou de vrucht dan meer op een olifant lijken of toch meer op een mug? En wie van de twee baart er?
Met deze vragen tollend in mijn hoofd word ik badend in het zweet aan het voeteneind van mijn bed wakker. Bont en blauw geslagen, moegestreden. Ik doe het licht aan en zie ze vliegen. Figuurlijk maar ook letterlijk, waarop ik lukraak in de lucht grijp en ze gewoon te pakken heb, de tortelduifjes. Ik ben blij, euforisch, al realiseer ik me dat ik een zelfingenomen spelbreker ben in een bijzonder intiem samenzijn.
Voor de zoveelste keer deze nacht geef ik mezelf een rake klap in mijn gezicht. Dit is geen opzettelijke zelfkastijding of automutilatie of iets dergelijks, ik heb alleen de steeds verder wegzakkende ijdele hoop dat ik de mug die rond mijn hoofd dartelt op deze wijze het leven kan ontnemen. Ik heb maar zelden moordneigingen, maar deze zoemende rakker brengt het slechtste in me naar boven.
God straft meteen en dus zorgt hij er hoogstpersoonlijk voor dat de mug een olifant wordt. Mijn pogingen mogen niet baten en het enige resultaat van mijn verwoede en opzettelijke slachtpartij is de volgende ochtend zichtbaar (en tastbaar) in de spiegel. Een spiegel zonder gebronsd spiegelglas met als gevolg dat ik de harde werkelijkheid fluorescerend gereflecteerd zie. Mijn humeur wordt er zo na een nacht lang zonder slaap niet bepaald beter op.
De nacht erop is de brutale aap verdomme weer van de partij. Het feestje de vorige avond is hem blijkbaar goed bevallen. Omdat ik bekaf ben slaap ik meer, maar ondertussen droom ik me wel een slag in de rondte. Over de erotische paringsdans, want het gezoem schijnt een belangrijke rol te spelen in het liefdesspel tussen mannetjes- en vrouwtjesmug. Via Britse biologen weet ik dat ze de toonhoogte van hun gezoem onderling aanpassen en zo een stelletje vormen. Ik droom daarover, maar het beperkt zich niet tot muggen alleen. Het gehele dierenrijk schittert al zoemend in mijn droom, van mug tot ram, van giraffe tot kip tot Bokito himself. Op een gegeven moment betrap ik ook mezelf op luid opgewonden gezoem en zie ik dat de muggen het met de olifanten doen. Wat zou dat worden een kruising tussen mug en olifant? Zou de vrucht dan meer op een olifant lijken of toch meer op een mug? En wie van de twee baart er?
Met deze vragen tollend in mijn hoofd word ik badend in het zweet aan het voeteneind van mijn bed wakker. Bont en blauw geslagen, moegestreden. Ik doe het licht aan en zie ze vliegen. Figuurlijk maar ook letterlijk, waarop ik lukraak in de lucht grijp en ze gewoon te pakken heb, de tortelduifjes. Ik ben blij, euforisch, al realiseer ik me dat ik een zelfingenomen spelbreker ben in een bijzonder intiem samenzijn.
zaterdag 3 november 2007
Abonneren op:
Posts (Atom)