Met hetzelfde gemak...

Ik heb een mandje op mijn fiets.

Dat ziet er natuurlijk niet uit, maar het is handig dus rijd ik er onbeschaamd mee van hot naar her. Nu hebben bepaalde mensen (en ik zal er niet omheen draaien, hiermee verwijs ik zoals Pauline Cornelisse meldt in haar boek 'taal is zeg maar echt mijn ding' naar de ander) de neiging om zo'n mandje als prullenbak te gebruiken. Op zichzelf is dit niet raar (mijn mandje lijkt namelijk ook ontzettend op een prullenmand) maar vervelend is het wel. Mensen met fietstassen (die dan wel weer hip en cool zijn) lijkt hetzelfde lot ten deel te vallen.

Wat mij onlangs is opgevallen, is dat mensen met dergelijke het praktisch nut dienende hulpmiddelen op hun fiets het afval dat in hun mandje dan wel fietstas terecht is gekomen zonder pardon op straat keilen. Terwijl ze normaal misschien nooit zomaar publiekelijk rommel maken, dacht ik.

En dus (zo ben ik nou eenmaal) ging ik op onderzoek uit. Steeds wanneer ik iemand het zojuist beschreven gedrag zag vertonen sprak ik deze persoon neutraal, onbevooroordeeld en zonder bias (oftewel geheel wetenschappelijk verantwoord) aan met de vraag naar de precieze redenen van het bevuilen van de openbare ruimte (we weten immers allemaal dat je het met hetzelfde gemak in de afvalbak gooit, maar dat zei ik er natuurlijk niet bij)?

Daar de meesten van de respondenten simpelweg geen enkel antwoord te geven hadden, zijn uit mijn onderzoek geen interessante resultaten naar voren gekomen. Ook ikzelf blijf een antwoord schuldig...

Warmtepaal

Op station Nijmegen staat sinds de strenge winter een warmtepaal waar de doorwinterde OV-reiziger zich aan kan warmen wanneer het hem, maar vooral haar al te bar en guur wordt. Deze paal staat op het perron. Niet in een hokje, niet met een scherm eromheen. Gewoon los op het perron. Geen verder commentaar. Gelukkig is het lente!

Genoeg

Als iemand nu nog zegt dat hij heus geen genoeg heeft van die prachtige sneeuw, dan geloof ik dat eenvoudig niet meer.

Dat zijn gewoon van die zogenaamde voorbeeldige burgers die het Hollandse dwarrelsneeuwweer niet willen afvallen, van die uitgebalanceerde Zenmensen die vast en zeker mindful maar bovenal koste wat kost in het moment willen leven en beweren op elk ogenblik te genieten van al het kleine. Dat zijn van...van die eeuwig vreedzame Pallieters die geen slecht woord over de wonderlijke, harmonieuze natuur willen zeggen, ook al laat diezelfde natuur ze feitelijk simpelweg vernikkelen.

Ik bedoel, ik rook dit weekend de lente, voelde mijn wintertenen eindelijk wat ontdooien. Ik heb gezwaaid en gedag gezegd tegen mijn grote vriend Zon! Je gaat mij niet vertellen dat onze hedonisten de zaadjes die ze zojuist blij uit hun kweekzakjes van vorig jaar hebben bevrijd weer even zo vrolijk terug stoppen. Het durven erkennen van je diepste gevoelens is ook heel erg spiritueel verantwoord hoor. Dus bij deze doe ik mijn duit in het ondankbare zakje!

Slappe lach

We zouden gewoon eens wat vaker de slappe lach moeten hebben.
Lekker lachen en niet meer ophouden.
Sommige mensen zijn er zo bekwaam in dat ze anderen er ook in helpen.
Doe je meteen iets goeds voor de wereld!
En wat is er nou helemaal voor nodig?
Zelfs een goeie grap is overbodig.

Welgemeend

Wat is het af en toe toch heerlijk om zonder reden - laat staan een goede - boos te zijn op alles en iedereen om je heen. Nog beter voelt het je over te geven aan die boosheid en deze tomeloos te botvieren op iemand die per ongeluk in je buurt is. Onder dit motto foeterde ik heden ochtend onbeschaamd een volkomen onschuldig persoon uit. Bedremmeld wees zij mij er op wat voor dag het vandaag is: Nationale Complimentendag.

ai

Derhalve staat de rest van mijn dag noodzakelijkerwijs in het teken van compensatie. Dat dit puur en alleen is om mijn schuldgevoel af te kopen en deze Complimentendag toch nog met een min of meer schoon geweten af te kunnen ronden, hoeft natuurlijk verder niemand te weten. Gelieve niet doorvertellen dus.

Goed, als ik zo vrij mag zijn, zou ik dan graag bij u willen beginnen:

"Lieve lezer, ik vind u geweldig! Ik heb een grote bewondering voor uw voortdurende - werkelijke dan wel geveinsde - interesse in de nietige stukjes die ik zo nu en dan op deze blog schrijf."

Als ik zodadelijk naar buiten stap, vervolg ik mijn complimententocht bij mijn buurvrouw. Ik zal haar vertellen wat een mooi opgebold kapsel zij heeft. "Ach welnee", zal ze zeggen, "mijn wax was op, ik heb een oude hairspray gebruikt, daarom bolt het zo leuk".

En terwijl ik hem moeiteloos inhaal zal ik "Bravo" roepen tegen de oude man die zwoegend op zijn fiets de wind tracht in te halen.

Later vanavond mag mijn vriend best weten dat ik zo houd van de manier waarop hij origamikunst maakt van de tv-gids met bladzijden die nog komen gaan.

Echter voor het zover is, doe ik eerst mijn brievenbus open en vind daarin een poststuk waarop het volgende geschreven staat:

"Ik vond het heel leuk met de gele papier
En met de trommel
de spin was eng, maar jij was dapper"

Nationaal drama

Welk een tragedie!

'Onze' Sven die door Gerard zelf in hoogst eigen persoon het bos der medaillelozen in wordt gestuurd. Nederland is in rep en roer. Mensen trekken met gebogen hoofd naar het Holland Heineken House om in totale verslagenheid steun te zoeken bij elkaar. Er zou een condoleanceregister geopend kunnen worden om de rest van schaatsminnend Nederland in staat te stellen uiting te geven aan dit overdonderende nationale verdriet. De bronzen medaille van Bob de Jong doet er überhaupt niet toe. De huldiging ontgaat ons allen, omdat we ijsberend door onze huiskamer lopen en ingenomen worden door de koude, bittere tranen die over onze wangen biggelen. Is het een idee om giro 555 te openen en geld in te zamelen om Sven alsnog een replica van de olympische medaille van puur goud te kunnen geven? Als schrale troost, want uiteraard heelt het de diepe wonden niet, dat begrijpt een ieder van ons. Ook al heb je laten zien verreweg de beste te zijn, alleen de medailles tellen...

In geen velden of wegen

Lang lang geleden in een veld hier ver vandaan, leefde eens een piepklein mensje achter een grasspriet onder een beukenblad. Ze was zo klein dat niemand precies wist of ze nu een mannetje of een vrouwtje was.

Wel wist men dat ze een huisdier had dat al niet veel groter was dan zijzelf. Een luis met wie ze de afspraak had gemaakt dat hij bij haar mocht verblijven als hij tenminste haar blad niet aan zou vreten. En zo sloegen de twee de handen ineen.

Als de zon niet te zeer scheen, gingen ze vaak samen op het dak van hun wereld zitten turen. Dat was nog een heel gedoe, dan gaf de een de ander een voetje en trok de ander de een naar boven. Het turen had in eerste instantie dan ook meer weg van uitpuffen.

Ze konden niet met elkaar praten, maar zongen samen liedjes - als het ware.
Ze konden niet naar elkaar lachen, maar giechelden met z'n twee al kriebelend aan elkaars grote teen.
Ze konden elkaar zelfs niet zien, maar wisten dat de ander er was.
En altijd zou zijn.
Tenzij hij aan haar blad ging knabbelen.
Of zij verhuizen zou.

Vragen staat vrij

Sinds wanneer word je door je werkgever verzocht zelf je ziekteverzuim op te vangen? Iemand met een gebroken been wordt toch ook niet gevraagd om op datzelfde been vlak voor de lunchpauze nog even vlug naar het station te hinkelen om iets héél belangrijks op te halen?

Vergankelijkheid

Met blote handjes
Groef ik een heel diep gat
En gooide er een prul in
Waar wat geklieder en gekladder op stond.

En dan stel ik me zo voor
Dat over jaren en jaren
- als ik zelf allang ergens in een diep gat lig -
Dat propje gevonden wordt
En wordt bestudeerd
Uitvoerig
Met de nieuwste technologie
Waarvan we nu het bestaan nog niet eens kunnen bevroeden
En niemand die weet
Dat ze ploeteren
Op oud papier

De heer Bolkenstein heeft het zwaar

Als je je toch serieus ergert aan iemand omdat hij 'doei' zegt...
Mijn hemel, dan heb je het wel zwaar.