Euthanasie

Doorgaans is er pas sprake
van uitzichtloos en ondraaglijk lijden
wanneer het stadium van wilsbekwaamheid
reeds is gepasseerd.

En dan is de vraag
lijden mensen die niet meer weten dat ze lijden?
Die niet meer weten wat lijden is?
En zou het daarom dan ook geen pijn meer doen?

Anticiperen op wat jij
voor jezelf
uitzichtloos of ondraaglijk acht
mag niet.
De wet vindt in ieder geval dat dat niet telt.

En wellicht is dat nog wel het ergste
De tijd die eraan vooraf gaat
De angst die ermee gepaard gaat
De angst voor een mensonwaardig leven
waarvan op het moment dat het zover is
de wet zegt dat zij niet bestaat.

De een z'n dood

Zij plengden hun tranen
De één uit vreugde
De ander in droefenis
Uitbundigheid en zwijgzaamheid
Niet hand in hand
Maar zij aan zij
Beaamde trots voedt twijfel
Helden voor één dag
Op z'n minst
En den ander wordt verguisd

Voorpret

Laatst sprak ik iemand die jarenlang een droom had gekoesterd. Door zijn volhardende en daadkrachtige inspanningen was hij er tevens in geslaagd die droom waar te maken.

Een leven lang had hij zich op dat moment verheugd...
en toen het zover was, viel het tegen.

Gedesillusioneerd zat hij te mijmeren waar het toch in Godsnaam mis gegaan was. Voorpret had plaatst gemaakt voor teleurstelling en ontgoocheling. Enkel wassen neuzen verschenen nog op zijn netvlies.

Is de slotsom dan dat het beter is je niet langer te verheugen op dingen? Al zou het je als eerste mens op deze aarde ooit lukken alleen nog maar de dag te leven en alles te nemen zoals het komt, ook dan kom je bedrogen uit, dunkt mij. Immers, deze droevige man had toch jaar na jaar genoten bij de gedachte aan zijn droom alleen al. Gelachen, gestraald, voorbereidingen getroffen, opgewonden in zijn handen gewreven van plezier. Hij had alleen niet de relativeringsgeest een teleurstelling te verwerken, dat is al.

Durf te dromen!

Examentijd

Lisa is gezakt en mag geen herexamen meer doen. Ze is boos, het komt allemaal door dat stomme Engelse woordenboek waar de helft niet in staat. Het woord ‘gehad’ bijvoorbeeld, nergens te vinden! Maar ook ‘aardbevingsmeer’, ‘werd’ en ‘Novib’ stonden er niet in. Een 3,8…alsof ze helemaal niets goed had gedaan. Hele volzinnen had ze toch keurig vertaald? “He laundry in the room” en “Sylvia of Store works in the hospital”.

Gelukkig is er voor vele leerlingen ook goed nieuws vandaag de dag. Jochum uit Vortum- Mullem bijvoorbeeld. Hij is geslaagd. Ook voor Engels, ondanks de paar uitglijders tijdens het mondeling examen. Na Jochums deelname was de docent dermate vrolijk gestemd dat hij hem een voldoende heeft geschonken.

Om de kandidaat een beetje op zijn gemak te stellen, doet de docent Engels van de landbouwschool zijn best te beginnen met een vraag die aansluit bij de leefwereld van de betreffende leerling. Jochum komt uit een boerenfamilie en dus vroeg de docent: “What does your father do for a living?”. Jochum is nerveus, Engels is niet zijn sterkste vak, toch weet hij een antwoord te formuleren. “My father focks pigs”. Het duurt even voordat de tegenvraag van de docent komt. Zo gaat de tijd snel, slimme zet van Jochum.

Gele fruitella

"Papa! Daarachter zit een mevrouw en die is aan het slapen met één oog open". Ze komt teruggehobbeld en kijkt me schuchter maar nieuwsgierig in mijn ene oog aan.

"Jij hebt een streep op je wang" zegt ze vrolijk.
Halverwege mijn uitleg over boerderijen, regen en prikkeldraad, haakt ze af. Niet interessant genoeg.
"Mag ik naast jou komen zitten?" en hop daar zit ze al met haar kleine hand op mijn knie. Niet interessant maar blijkbaar wel vertrouwd.
"Waarom zit jij alleen?", maar ik ben niet meer alleen, want zij zit naast me.
We gaan elkaars naam raden. Ik doe mijn best de raarste namen te bedenken en daar heel serieus bij te kijken. 'Prully' zwaait met haar armpjes van plezier. 'Fanta' heet ze ook niet, maar dat zou ze wel lusten. Even later komt ze terug met een pakje appelsap met rietje. 'Vanilla' is "een beetje gek" en 'Trix' zo heet haar mama al. 'Wenske' vindt ze leuk. Ze gaat het meteen even aan papa vragen en het mag, dus heet ze Wenske.

Wenske en ik hebben dezelfde lievelingskleur. Geel. We kijken naar alles wat geel is en wie het het eerste ziet heeft gewonnen. Ik verlies, waarna ik een slokje van haar appelsap mag omdat het zo zielig is voor mij. Ik deel dan weer fruitella met haar, ze wil de gele.

We zijn er. Ze loopt terug, lacht en zwaait.
In de verte hoor ik haar nog: "Papa, mag Tallullah bij mij komen spelen?"

Zwijgzame vriendschappen

Sinds ik wekelijks vier dagen naar mijn werk heen en weer trein, heb ik in korte tijd een hoop nieuwe vrienden gemaakt. Vrienden die ik nooit spreek en ook niet wil spreken. We zitten naast elkaar en zwijgen. Zo nu en dan wisselen we blikken uit, een hoogst enkele keer een glimlach. Ik observeer ze op momenten dat zij mij niet observeren en bedenk verhalen over hun levens.

Mijn beste vriend is een man van middelbare leeftijd. Hij is ruig geschoren, maar verder goed verzorgd. Ingetogen en altijd in de weer met zijn kleine rugzakje. Wanneer hij gaat zitten, houdt hij zijn knieën dicht bij elkaar en zet het rugzakje erop. Gedecideerd knoopt hij het los en haalt er een smal thermosflesje uit, een krantje en twee kruimelende granenkoekjes. Bijna onzichtbaar en zonder meer ruimte in te nemen dan hoogst noodzakelijk, peuzelt hij de koekjes op. De kruimels vangt hij op in zijn krantje en gooit hij keurig weg voordat hij de trein verlaat.
Ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat deze man alleenstaand is. Ik zie geen vrouw voor me die zo'n knullig rugzakje iedere ochtend voor hem klaarmaakt. Hij leeft een gestructureerd leven en wil mensen niet tot last zijn. Hij is eenzaam, maar gelukkig. Stille wateren, diepe gronden. Een hoogst intelligente man van wie alleen vrienden weten wat hij de wereld te bieden heeft. Ik noem hem Marius.

Een andere goede vriend is Fadime. Een beeldschone vrouw van wie ik mijn ogen maar moeilijk af kan houden. De uitdrukking op haar perfecte gelaat geeft me rust. Heerlijk om de dag tegenover haar te beginnen. Ze doet doorgaans weinig in de trein, ze staart uit het raam naar de droogliggende uiterwaarden. Het is lente.
Fadime is een avondmens en heeft 's ochtends nog geen zin om te praten. Haar stem heb ik nog nooit gehoord, telefoontjes die ze ontvangt worden structureel weggedrukt. Ze kan vast prachtig zingen, zwoel en zonder pretenties. Ik zie haar op de bühne staan, bescheiden in een schemerig licht. Maar wanneer ze vervolgens haar zelfgeschreven nummer inzet, valt alle nederigheid van haar af en deelt ze brutaal haar welomschreven, goeddoordachte ideeën met haar nieuwsgierig luisterend publiek.

Soms heel even, zou ik willen vragen of het klopt wat ik denk. Maar ik doe het niet...het risico is te groot. Het zou onze vriendschap voor eens en voor altijd kapot kunnen maken als blijkt dat ik hen toch niet zo goed ken als ik dacht. Als blijkt dat Marius een joviale makelaar is en Fadime een depressief hockeymeisje zonder enig ritmegevoel. Ik laat ze liever in ere, voeg me met een knikje bij hun in ons viertje en fantaseer vrolijk verder. Vrienden van vlees en bloed heb ik genoeg.

Pony in woestijn

"Politie rijdt tegenwoordig niet meer in Porsches", zo roept de veelbelovende cabaretier het publiek teleurgesteld toe. "Word je dus aangehouden door zo'n pik in een Panda!". Hij kijkt in de rondte en vangt behendig een enkele blik. "Ja, wah? Ik vin dah gewoon nie geloofwaardig hoor! Da's toch net zoiets als een stoere comboy die in een kaskrakende westernfilm op een pony door de woestijn rijdt?"

Een meestergrap waarna je wat mij betreft de slechtste grappen aaneen mag rijgen en dan nog gun ik je mijn lach.

www.ronaldgoedemondt.nl

Even iets rechtzetten

Het schaamrood staat me op de kaken.
Vannacht heb ik namelijk iets weggenomen wat mij niet toebehoorde. Dit wordt ook wel stelen genoemd of jatten. Door de bank genomen doe ik daar niet aan en dat had ik graag zo willen houden. Ware het niet dat ik gisterenavond dronken werd. Hetgeen ik overigens niet als excuus voor mijn wangedrag wil gebruiken. Laat ik het u uitleggen, als u mij toestaat...

Het was groot feest! We vierden de liefde van twee bijzondere mensen die elkaar nu 'man' en 'vrouw' mogen noemen. Daar moest uiteraard op gedronken worden. Proost, santé, gezondheid, skol, cheers...en zo ging dat een tijdje door. 15 uren welgeteld, ging dat goed. Als ik toen gewoon mijn bed was ingekropen, had ik nu geen column gehad. Maar wel een schoon geweten, want dat vervuilde ik in het 16de en tevens laatste uur van de feestelijkheden.

Ze schonken geen buitenlands gedestilleerd en ik snakte naar Baileys. Na veel bier afgewisseld met wijn en champagne, was het vlees zwak geworden en zwichtte ik voor dit mierzoete wijvendrankje. Mijn reputatie als stoere vrouw heb ik dus ook al niet hoog kunnen houden. Al maakte het stelen van de fles Baileys een hoop goed wat dat aangaat. Of ik onverdeeld gelukkig ben met de reputatie die een dergelijk optreden met zich meebrengt, weet ik alleen niet.

Hoe dan ook, op de dakrand van het statige landhuis met uitzicht over de veluwezoom bij nacht maakten wij de fles meester. Er zat niet bijzonder veel meer in, maar dat doet er helaas niet toe. Zonder gêne rolden we ons bed in en stonden we 's ochtends bij het ontbijt dapper in het gezicht van de barman te kijken die op het moment des onheils in goed vertrouwen even was gaan pissen.

Ondanks mijn door de kater ingegeven verlaagde bewustzijn, werd mijn geweten die middag toch nog wakker. Tot vier uur moest ik wachten om in de zondagsuper een nieuwe fles te halen. Om vijf uur reed ik het landgoed weer op. Schoorvoetend trad ik naar binnen met mijn hoofd naar de overigens prachtige vloer gericht. Met zachte stem bood ik de fles aan de goede man aan om vervolgens met slechts een vluchtige blik terug naar mijn auto te strompelen.

De liefde huilt

En ineens was het nacht
op klaarlichte dag
geen zon kon daar iets aan veranderen.
Pikkedonker!

Ik ben niet bang in het donker
maar deze zwarte duisternis
stortte ook mij in het dal der angsten.

Ik zag geen hand voor ogen
en wat ik zag was grijs en grauw
inclusief de regenboog.
Slechts een paar kleurloze strepen restten.

In één luttele seconde
kan alles anders worden
kan alles worden weggevaagd.
De liefde huilt vandaag de dag

Als je begrijpt wat ik bedoel

- Wat bedoel je?
Hoezo? Wat bedoel je? Ik bedoel helemaal niks
- Oh
Als ik iets anders wilde zeggen, had ik dat wel gezegd