...

Zij speelden 3 wedstrijden, waarvan ze er 5 verloren. Ik lees het en sta oprecht versteld.

Kijk vervolgens voor me uit en zie hoe een bedrijvige bezige bij zich op de plastic zonnenbloem in mijn tuin uitleeft, in de ijdele hoop er na lang proberen toch nog wat nectar of stuifmeel uit te trekken.

Waarop een wielrenner langsfietst en 50 meter verderop staande wordt gehouden door meneer agent omdat hij zojuist de maximumsnelheid van 30km overschreden zou hebben.

En zo drijft een mens kabbelend voort op de bodem van de zee.

Werving...hoe werft dat?

Als columnist hoor je je eigen koers te varen. Dat is het mooie. Je mag zelf bepalen waarover je schrijft, hoe en waarom. Het staat je vrij naar hartelust mensen te bejubelen of te beledigen als je dat nodig vindt, grappen te maken, moralistisch te zijn of trachten de lezer te verbazen of te verwonderen.

Slechts één ding is eigenlijk maar uit den boze: je voor iemands karretje laten spannen. Dat doe je niet. Toch lukte het Reza met zijn aanstekelijke bevlogenheid voor zijn werk als spil van het BehandelKantoor in het Aanmeldcentrum van Zevenaar.

Als voormalig vluchteling die halve dropjes kauwt om beter te integreren legt hij een enorme betrokkenheid aan de dag bij asielzoekers die zich net in Nederland komen melden. Mensen die even niemand hebben om op terug te vallen en van wie verwacht wordt dat ze in gesprek met de IND uitgebreid verslag doen over hun asielmotieven. Het laat zich raden dat deze verhalen herinneringen boven brengen van ervaringen die wij ons niet eens in onze gedachten durven voorstellen.

Reza heeft een bijwoonpool van vrijwilligers om asielzoekers op deze dag voor, tijdens en na de gehoren bij te staan. Belangrijk, zinvol en dankbaar werk dat helaas niet voor iedere asielzoeker ingezet kan worden. De pool is namelijk veel te klein, waardoor maar ongeveer 20% van alle nadere gehoren bijgewoond kunnen worden door een vrijwilliger van vluchtelingenwerk.

De grote vraag is dan natuurlijk hoe je mensen ertoe kunt zetten een paar uur per week vrij te maken om een asielzoeker bij te staan? ‘Tijd over’ heeft immers niemand meer tegenwoordig, daarvoor zijn we met zijn allen veel te druk. Hoe trek je mensen dan over die streep? Helpt het om te zeggen dat je een geweldige schat aan ervaringen en kennis opdoet als vrijwilliger in de bijwoonpool? Dat je de meest uiteenlopende mensen ontmoet en zeer bijzondere verhalen hoort waardoor je je gaat realiseren hoe goed je het eigenlijk hebt? Dat je jezelf kunt ontwikkelen, mensen helpt wanneer ze het het meeste nodig hebben. Helpt dat? Het inzicht dat het ook jouw leven verrijkt?

Als u nu na het lezen van deze column in beweging komt, Reza belt op nummer: 0316-741654 of mailt naar rsoby@svmg.nl, dan is het antwoord JA, HET HELPT!

's Lands bokkenpruik

Enig politiek engagement zou een columnist niet vreemd moeten zijn. Dus vooruit maar, het is de week na de Europese verkiezingen, daar gaan we dan.
Al schrijvend zit ik in de trein ditmaal. Voor de gelegenheid heb ik de standpunten van de Partij voor de Vrijheid uitgeprint. Het zit me echter helemaal niet lekker, sterker nog ik schaam me voor mijn printje. Naarstig tracht ik het papier weg te moffelen en lees ik wat erop staat geschreven heel stiekempjes als was het een spiekbriefje.
Je kunt je afvragen waarom ik zo omslachtig te werk ga? Een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking schaart zich immers achter deze partij, zo is gebleken. Toch wil ik onder geen beding dat ook maar één enkele van al die volslagen onbekenden in deze trein denkt dat mijn stem afgelopen donderdag naar de PVV is gegaan of dat ik mij aangesproken zou voelen door leuzen als “Eurabië Nee!” of “Turkije nooit welkom”.
Ik ben geen heilige, ik heb natuurlijk ook zo mijn vooroordelen (over dhr. Wilders bijvoorbeeld), maar ik doe in ieder geval mijn best mijn vooroordelen te toetsen aan de feiten. Nu is ons bokkenpruikje gelukkig zeer helder in zijn bewoordingen, hetgeen de toetsing relatief gemakkelijk maakt. Ter illustratie: “de files in Nederland kun je rechtstreeks toeschrijven aan migranten”. Maar - vraag ik me dan af - als volgens Wilders ‘al’ die allochtonen werkloos thuis zitten hoe kunnen ze dan tijdens de spits al onze files veroorzaken? Ander voorbeeld: “onze Nederlandse waarden en normen zijn nu eenmaal van een hoger, beter, prettiger en humaner beschavingsniveau”. Je hoeft geen antropoloog te zijn om te begrijpen dat deze uitlating niet op feiten, maar op puur etnocentrisme is gebaseerd. Moet ik doorgaan?
Om niet louter op Geert af te geven – dat zou wat al te gemakkelijk zijn – wil ik hem nageven dat hij ook een groot aantal uitspraken op zijn conto heeft staan die wel kloppen als een bus. Ik denk dan aan: “ik vind dat het eerste artikel van de grondwet (non-discriminatie beginsel) geschrapt moet worden, omdat ik WIL discrimineren”. Twijfel ik niet aan, deze ambitie van dhr. Wilders is volstrekt helder en heeft hij reeds terdege overtuigend bewezen. Bravo!
Mijn eindstation is inmiddels in zicht, zorgvuldig scheur ik mijn papier op het ritme van de piepende remmen aan flarden. Wanneer ik de rommel opgelucht in de daarvoor bestemde prullenbak wil doen, zie ik haar ineens hangen. Loesje: “Elk vooroordeel heeft z’n nadeel”.

Jong en oud

Per trein reis ik naar het schoone zuiden des lands. Hoe lager ik kom, hoe grijzer het wordt. Niet het weer, maar de haren. Ik kan mij niet aan de gedachte onttrekken dat hier simpelweg meer ouderen zijn of op z'n minst meer onderdeel uitmaken van het straatbeeld.
De mevrouw naast me draagt een knalrode lakjas en vertelt haar in roze geklede vriendin dat ze ook een trein eerder had kunnen nemen. "Liever iets te vroeg, dan iets te laat", licht ze toe. Ik probeer me een voorstelling te maken van de zee van tijd waar zij op dobbert, wat een rust! Na een week met chronisch slaaptekort, krijg ik bijna zin ook even lekker oud te zijn.
Bijna, totdat ik een andere grijsaard nerveus aan een deur zie sjorren die met een knopje open moet. Ze moet naar de wc, maar een vergeeld papiertje vertelt ons reizigers dat de toiletten sedert 14 april tijdelijk buiten gebruik zijn. "Sorry voor het ongemak", maar wat koop je daarvoor als je incontinent aan het worden bent en de tena-lady nog niet in je leven hebt willen accepteren? Weinig, het gele sap sijpelt reeds langs haar benen.
Juist op dat moment klinkt er een oproep via de intercom: "geen schoenen op de bank graag". Ik zet mijn voet weer op de grond en hoor door diezelfde intercom: "dankuwel". Dankbaar voor de afleiding komt de vrouw met het natte been tegenover me zitten en terwijl ze haar been met een eau-de-cologne tissue afdept hoor ik haar mompelen: "de jeugd van tegenwoordig".

Tringelen

Neem een overvolle stad
Op zaterdagmiddag
De zon schijnt lekker
En iedereen is vrij

Als je dan haast hebt
En toch al chagrijnig bent
Omdat je vriendin zat te etteren
Over de meest onbegrijpelijke larie

Dan ga je toch niet al tringelend op je fiets via de winkelstraat van A naar B proberen te komen?

Kinderen die vragen...

"Kinderen die vragen, worden overgeslagen". Ik geloofde daar heilig in wanneer mij vroeger op deze wijze de mond werd gesnoerd. Inmiddels ben ik geen kind meer (ook al doe ik nog zo mijn best) en of ik hierdoor ouder en wijzer ben geworden mag je gerust in twijfel trekken. Maar dat bovenstaande wijsheid niet opgaat - of in ieder geval niet voor grote mensen - is me in de loop der jaren wel duidelijk geworden.

Ter zake…

Kind of niet, vandaag zou ik zeker weten overgeslagen zijn als ik niet had gevraagd. Welk een heerlijk euforisch gevoel brengt dit teweeg zeg, beloond worden om je brutaliteit! Als zesjarige ondenkbaar, inmiddels realiteit. Wie zijn mond niet open doet, wordt eenvoudig niet gehoord. In veel gevallen ook nog gewoon met opzet, omdat het lastig is of geld kost. Denk aan een arbeidsvoorwaardengesprek, als je zwijgt tijdens de salarisonderhandeling kan het zomaar zijn dat je maandelijks honderd euro of meer misloopt. Dat ene moment met die stoute schoenen, kan je aan het eind van het jaar dus een extra vakantie naar Mauritanië opleveren.

Met stoute schoenen kun je overigens ook warm lopen voor alternatieve bestemmingen mocht Mauritanië of een hoger salaris niet in je straatje passen. Zolang je maar durft te vragen en dit niet nalaat omdat je denkt het antwoord toch al te weten. Zonde want je kunt het ook mis hebben (en in dit geval kan dat alleraardigst uitpakken). Vragen staat vrij, net zoals de ander vrij is om "nee" te zeggen, of "JA"!

Leef je droom, waarom niet?

Klassieke impasse

Voor mij is het alles of niets
maar niets is ook niet alles

Stoute hond

Scheldend en tierend roept zij wild gesticulerend vanaf hun bankje aan de straat haar lieftallige hond tot de orde. Het is maandagavond 22:20u en door de ramen naar binnen kijkend zie ik haar kinderen - weliswaar in pyjama - schuimbekkend op de banken springen.

Zullen we het er maar op houden dat ik oud, burgerlijk en ouderwets word?

Sjakie

Het tentdoek opent langzaam haar zeilen
Een chocoladefabriek van Sjakie openbaart zich aan mij
Nooit geweten dat deze meerdere vestigingen had
Ieder dieetplan dat ik nooit had, wordt per direct opgeschort
Het paradijs bestaat dus toch op aarde
God zij dank!

In afwachting van haar helende werking
Plug ik het toetjesinfuus zorgvuldig in
Nooit goed geweest in keuzes
Vooral bourgondisch gezien
Ben ik bang heerlijkheden te missen
Onmogelijk als het is, proef ik dus van alles een beetje
En eindig ik samen met de bruid onder de chocoladefontein
Halleluja!

Koninginnedag

Bij gebrek aan fototoestel maak ik met mijn handen een kader om dit plaatje te vereeuwigen.

Twee mensen, man en vrouw, zitten voorovergebogen op een muurtje Koninginnedag te vieren. Half schuin kijken zij naar beneden en stutten daarbij het hoofd tussen hun beider handen. Monden hangen wat onbeduidend open, ogen zijn dicht. Het zonnetje schijnt, het is nog volop dag. Wanneer zij de ogen tot spleetjes langzaam openen, zou het hen dan ook geen enkele moeite kosten de plas braaksel te zien die zij beiden bij wijze van relikwie voor zich hebben liggen.