Kinderen die vragen...

"Kinderen die vragen, worden overgeslagen". Ik geloofde daar heilig in wanneer mij vroeger op deze wijze de mond werd gesnoerd. Inmiddels ben ik geen kind meer (ook al doe ik nog zo mijn best) en of ik hierdoor ouder en wijzer ben geworden mag je gerust in twijfel trekken. Maar dat bovenstaande wijsheid niet opgaat - of in ieder geval niet voor grote mensen - is me in de loop der jaren wel duidelijk geworden.

Ter zake…

Kind of niet, vandaag zou ik zeker weten overgeslagen zijn als ik niet had gevraagd. Welk een heerlijk euforisch gevoel brengt dit teweeg zeg, beloond worden om je brutaliteit! Als zesjarige ondenkbaar, inmiddels realiteit. Wie zijn mond niet open doet, wordt eenvoudig niet gehoord. In veel gevallen ook nog gewoon met opzet, omdat het lastig is of geld kost. Denk aan een arbeidsvoorwaardengesprek, als je zwijgt tijdens de salarisonderhandeling kan het zomaar zijn dat je maandelijks honderd euro of meer misloopt. Dat ene moment met die stoute schoenen, kan je aan het eind van het jaar dus een extra vakantie naar Mauritanië opleveren.

Met stoute schoenen kun je overigens ook warm lopen voor alternatieve bestemmingen mocht Mauritanië of een hoger salaris niet in je straatje passen. Zolang je maar durft te vragen en dit niet nalaat omdat je denkt het antwoord toch al te weten. Zonde want je kunt het ook mis hebben (en in dit geval kan dat alleraardigst uitpakken). Vragen staat vrij, net zoals de ander vrij is om "nee" te zeggen, of "JA"!

Leef je droom, waarom niet?

Klassieke impasse

Voor mij is het alles of niets
maar niets is ook niet alles

Stoute hond

Scheldend en tierend roept zij wild gesticulerend vanaf hun bankje aan de straat haar lieftallige hond tot de orde. Het is maandagavond 22:20u en door de ramen naar binnen kijkend zie ik haar kinderen - weliswaar in pyjama - schuimbekkend op de banken springen.

Zullen we het er maar op houden dat ik oud, burgerlijk en ouderwets word?

Sjakie

Het tentdoek opent langzaam haar zeilen
Een chocoladefabriek van Sjakie openbaart zich aan mij
Nooit geweten dat deze meerdere vestigingen had
Ieder dieetplan dat ik nooit had, wordt per direct opgeschort
Het paradijs bestaat dus toch op aarde
God zij dank!

In afwachting van haar helende werking
Plug ik het toetjesinfuus zorgvuldig in
Nooit goed geweest in keuzes
Vooral bourgondisch gezien
Ben ik bang heerlijkheden te missen
Onmogelijk als het is, proef ik dus van alles een beetje
En eindig ik samen met de bruid onder de chocoladefontein
Halleluja!

Koninginnedag

Bij gebrek aan fototoestel maak ik met mijn handen een kader om dit plaatje te vereeuwigen.

Twee mensen, man en vrouw, zitten voorovergebogen op een muurtje Koninginnedag te vieren. Half schuin kijken zij naar beneden en stutten daarbij het hoofd tussen hun beider handen. Monden hangen wat onbeduidend open, ogen zijn dicht. Het zonnetje schijnt, het is nog volop dag. Wanneer zij de ogen tot spleetjes langzaam openen, zou het hen dan ook geen enkele moeite kosten de plas braaksel te zien die zij beiden bij wijze van relikwie voor zich hebben liggen.

Kat-en-muisspel

Schetst mijn verbazing ineens dat de ondefinieerbare vlek bovenin de zwabberende, jonge boom een kater is. Door een vrolijk fladderende vogel heeft hij zich laten verleiden tot een ordinair kat-en-muisspel, waardoor het dier nu topzwaar op de bovenste twijg gevangen zit. De roek is gevlogen, bleek plotseling zoiets verderfelijks als vleugels te hebben toen de kater eenmaal naar boven was gesneld. Een flauwe en ietwat onsportieve uitweg, aldus de kater.

Temeer wellicht omdat de kater zich ook heus wel realiseert hier zelf het slachtoffer van te zijn geworden. Met grote, bange ogen kijkt hij naar beneden de diepte in. Na een tijdje bibberen, lijkt hij zich echter te vermannen en begint hij dapper aan de tocht naar beneden. Het ziet er weinig charmant noch vaardig uit en duurt eindeloos lang. Het beest wijfelt aan één stuk door, wikt en weegt, glijdt uit, valt maar herstelt zich net op tijd, wiebelt veel te veel en maakt in mensenogen domme keuzes voor de totaal verkeerde zijtakken.

Maargoed, hij doet het toch maar, zijn angsten aangaan zonder mokken. Sterker nog, wanneer hij bijna beneden is en de overwinning op zijn zege met recht zou mogen gaan vieren...daagt de kater zichzelf nogmaals uit om de afdaling de tweede maal in een verbeterde tijd neer te zetten door zich opnieuw naar boven te werken. De zwerm roeken in de lucht, waarvan er eentje parmantig in het topje is gaan zitten, heeft hier uiteraard verder niets mee van doen. Dergelijke infantiele pesterijtjes laat de ongenaakbare roek zich niet mee in.

Oprecht treurig kijkt de familie roek gezamenlijk hoe de kater er allerminst in slaagt zijn eerdere tijd te overtreffen, maar een tiental minuten later door mij met een keukentrapje de helpende hand krijgt toegestoken.

Nigeria goes Holland

Na bij de bolwangige glasblazer gevormd te zijn tot de mooie, ranke verschijning die hij nu is, vraagt het flesje zich in alle eerlijkheid af welke inhoud hij beschermend omhullen zal. Zijn lichte voorkeur gaat uit naar iets zoetigs en stroperigs met zwevende stippeltjes het liefst. Helaas heeft hij het niet voor het zeggen en wordt hij volgegoten met een zurig prikkelig drankje waar hij enorme jeuk van krijgt. Nou moe!

Maar op een goede dag na jarenlang op een stoffig schap gestaan te hebben, is er dan toch iemand zo vriendelijk hem te verlossen van de gistende substantie in zijn binnenste. De vriend heeft zelfs de sjoege hem even lekker te wassen met sop en al. Hij verhuist naar een aftands geïmproviseerd fabriekje waar het overheerlijk ruikt naar gebrande cashews. Het geluk wil dat hij van top tot teen gevuld wordt met deze verrukkelijke noten. Hij weet natuurlijk dat het niet de bedoeling is hiervan zelf te gaan zitten snoepen en houdt zich dan ook keurig in.

Hij wordt te koop gezet. Voor veelste weinig geld, hetgeen hem toch een beetje krenkt. Was hij in Europa geboren dan had hij veel meer opgebracht! Aan de andere kant was hij dan naar alle waarschijnlijkheid allang in de glasbak beland, wat ook niet echt een prettige verblijfplaats geweest zou zijn. Dan maar liever in het snikhete Nigeria alwaar hij slechts een paar dagen later een klein jongetje gelukkig maakt met zijn knabbels.

Hij gaat van hand tot hand, wordt wat heen en weer vervoerd om uiteindelijk gevuld te worden met aarde, dierbare aarde wel te verstaan. En daarna begint zijn eerste echte reis. Toch nog naar Europa, alwaar hij niet veel geld opbrengt, maar wel een heel bijzonder plaatsje krijgt en veel waardering.

Vandaag de dag wordt het flesje uiteindelijk naar zijn laatste rustplaats gebracht, in de grond van de glooiende heidevelden op de veluwezoom. Met liefde wordt aldaar een diep gat gegraven waar hij (Goddank rechtop!) in wordt geplaatst. En ook al ziet hij geen licht meer en kan niemand hem meer zien of horen, hij weet dat hij zo nu en dan bezoek zal krijgen. Bemoedigend toegesproken zal worden en nimmer het gevreesde land der vergetelheid betreden zal.

De einder

Vanuit de verte staart de einder mij verdwaasd aan
Even uitzichtloos als hoopvol
Langzaam zet ik mijn eerste stappen in haar richting
Op weg om het lichtpuntje op die strakke lijn te naderen
Soms krijg ik er ineens pret in
En zet ik het tersluiks op een rennen
Maar als ik dan in al mijn overmoedigheid struikel
En een kapotte knie heb
Lijkt de einder tussen mijn tranen door
Ineens weer heel ver weg te zijn

Van de dokter die zijn schoen opat

Door ambitie en nieuwsgierigheid gedreven
Het moederschap uitgesteld
Jong genoeg
Tijd genoeg
Totdat bleek dat de hormonale huishouding haar had ingehaald
Op eigen houtje
Zonder verder overleg
Verdriet volgde
Omdat alle aspiraties plotsklaps armzalig bleken
Echter kwam die realisatie te laat
Zo leek het
Zo had de dokter onomwonden medegedeeld
Maar als hij zijn belofte na wil komen
Mag die dokter nu negen maanden later zijn schoen opeten
Want het wonder geschiedde
Ligt inmiddels argeloos in zijn wiegje
Twee flonkerende ouders staren naar hem
En kunnen hun ogen maar nauwelijks geloven

Ontwapenend

Zorgvuldig slaat hij het boekje dat hem zojuist cadeau gedaan is open
Op de eerste pagina prijkt een foto van hem in zijn jonge jaren
Kleindochter van drie staat ernaast en kijkt onder zijn schouder mee
"Kijk Opa, ome Stan!"