Say cheese

Vanuit ieder mogelijk perspectief
Maakt zij foto’s van haar kroost
Het zal de eerste zijn

Haar imposante achterwerk komt steeds naderbij
Gehuld in niets anders
Dan een te klein doch fleurig bikinibroekje

Ik deins achteruit
Bang dat die billen
Zich midden op mijn neus neerzetten

Prompt valt ze
Niet op mijn neus
Maar op mijn schenen

Als van een glijbaan
Roetsjt zij naar beneden
En komt tot stilstand op mijn tenen

Huilen om nix

Ik huil om nix
Maar dat hoort natuurlijk niet
Huilen zonder opgaaf van reden is ons niet gewoon
Veel beter is het
Je niet te laten kennen
Je even te verbijten
Om vervolgens vrolijk door te gaan
Heeft niemand in de gaten
Val je niemand lastig ook
Wanneer dit je gelukt
Heet je dapper te zijn
Dan ben je sterk
En mag je trots wezen op jezelf

Damien

"HALLO!"

De decibellen aan geluid vliegen de klanten in het kleine bakkerijtje op de hoek om de oren. Het joch dat ze voortbrengt heeft zich inmiddels op lompe wijze tussen de vele benen door een weg naar voren gebaand.

Aan de vitrine vol frivool uitziende gebakjes, handgemaakte petit-fours, truffels en koekjes tekent hij eerst met zijn tong een golf op de ruit, waarna hij zijn geschreeuw hervat. "IK WIL WARME AA!"

De bakkerij - die met aanvullende producten als AA-drank het hoofd boven water tracht te houden - heeft de flesjes voor het raam staan waar de zon op schijnt (als die schijnt).

Moeder probeert zoonlief met een halve - opvoedkundig weinig imposante - zin duidelijk te maken dat ze nog niet aan de beurt zijn, maar Damien heeft zijn flesje al te pakken en terwijl hij het dopje eraf schroeft, gilt hij: "IK WIL HET NU!"

Damien vindt een van de twee mevrouwen van de bakkerij erg aardig, dus als zij even naar achter is, roept hij: "WAAR IS MIJN VRIENDJE NOU?"

Moeder kijkt trots om zich heen, ze is zichtbaar geëmotioneerd over de wijze waarop haar zoon - klein als hij nog is - zijn reeds ruim ontwikkelde sociale vaardigheden etaleert.

Van achter in de bakkerij horen we opnieuw gekrijs: "OH, HIER BEN JE. WAT BEN JE AAN HET DOEN DAN? KOM NOU MEEHEE", waarna wij Damien de winkel weer in zien komen, terwijl hij zijn grote vriendin achter zich aantrekt.

"ZIJN WE NOU AAN DE BEURT?" Hij heeft vijf bonnetjes afgescheurd, dus je zou zeggen dat een van die nummertjes hem na al dat wachten inmiddels toch wel recht zou geven zijn bestelling te doen.

"Jongedame?...Jongedame?" Het aardige stemgeluid van de mevrouw van de bakkerij komt maar nauwelijks boven het geroffel van de drummende vuistjes van Damien uit. Ik schrik op, ze heeft het tegen mij. "Bent u nog iets vergeten of had u nog iets willen bestellen?" Door alle commotie ben ik vergeten de bakkerij te verlaten en sta ik met vier verse, reeds betaalde broodjes in mijn hand bij de deur achterom te kijken.

Ik schat hem een jaar of 4...hoogstens!

Married, one kid

"Yes married, one kid".
Ik heb helemaal geen kinderen, maar het is geen doen om met een kinderloze status rustig door dit Turkse dorpje te laveren. Mijn zus heeft er twee en is zo lief mij er daarom één van haar te leen te geven. Zij het louter voor het verhaal, daarover zijn onze afspraken helder. Om de geloofwaardigheid kracht bij te zetten, heb ik voor de gelegenheid een foto van haar jongste gekregen. Deze kan ik de hardnekkige doorzetters onder de neus drukken in een poging ze alsnog af te poeieren.

De naam van mijn imaginaire echtgenoot is ontleend aan onze broer. Om niet door de mand te vallen, is het verstandig het verhaal immers zo dicht mogelijk bij huis te houden. Dat dit een nogal incestueus concept oplevert, nemen wij op de koop toe en de rest...weet toch van niks ;-)

Even voor de duidelijkheid, wij hebben ons niet direct bij aankomst in deze leugen gestort. Vol goede moed zijn wij begonnen met het verhaal dat wij eigenlijk bijzonder saai zijn. Diep van binnen, achter de façade van onze maagdelijke schoonheid en frivole expressie. Dit ging er natuurlijk niet in, wellicht ook wat naïef van ons om dat te denken.

Onze tweede optie was wat dat betreft beter doordacht. 'Eerlijk zijn'! Het lijkt zo simpel, siert de mens en duurt bovendien het langst. Juist dit laatste trachtten wij echter te voorkomen. Na de boodschap dat wij hier zijn om te slapen en geen interesse hebben om met één van hen het bed te delen, leken wij er inderdaad niet direct minder aantrekkelijk op te worden.

Daar bot en onaardig doen of mensen wegduwen voor ons geen optie is, restte ons slechts één uitweg: het leugentje om bestwil! In het volste vertrouwen dat dit juist in een samenleving als de Turkse respect afdwingt, zetten wij de autoriteit van man en gezin in. Helaas blijkt ook dit niet aan te slaan, een beetje man zou immers van zijn levensdagen niet toestaan dat zijn kuize vrouw en tevens moeder van zijn kinderen met een andere gehuwde dame alleen op reis gaat.

Ten einde raad struinen wij daarom momenteel de markt af op zoek naar een mooie burka om ons malse hapje veilig in te hullen en van onze welverdiende rust te gaan genieten!

Vuurwerk

Is het u wel eens opgevallen dat wanneer u naar vuurwerk staat te kijken u altijd op de beste plek lijkt te staan? Met u als stralend middelpunt komen de gekleurde, flikkerende vuurvliegjes altijd precies uw kant op. Heerlijk toch om voor de verandering eens op exact het juíste moment op de juíste plek te zijn. Voor zolang het duurt, voelt u zich ontzettend belangrijk en dat doet ieder mens soms even goed. Voor een ieder die zich klote of alleen voelt, luidt daarom mijn devies: kijk op naar den hemel en geniet van een spectaculaire wereld met jou in de hoofdrol.

Ouwe zeur

Even tussen ons
Zeurt u wel eens?
Kunt u beter niet doen, immers
Wel beschouwd...
Wat heeft u eraan?
Wat brengt het u?
Geluk? Liefde?
Of bevrijdt het u van uw klachten misschien?
En mocht dat zo zijn
Dan kunt u uzelf afvragen of het zeuren dan wel nodig was
Want blijkbaar was het heel zo ernstig niet.

zou

Dan zou hij met zijn kin op het randje van het bed
naar me hebben zitten kijken
Zijn hoofd een beetje scheef
Steunend op een elleboog
Geduldig wachtend op mijn ontwaken

Dan zou hij vrolijk fluisterend
in mijn oor hebben gezongen
Van Falderie en Faldera
Mijn hoofd zachtjes vasthoudend
Met zijn beide kleine handen

Dan zou hij me kusjes zijn gaan geven
Niet zomaar kusjes
Verjaarskusjes
Die smolten op mijn tong, zo zoet

Dan zou daar al een slinger hebben gehangen
En pardoes een piepklein pakje op mijn schoot
Confetti op mijn hoofd
En hij maar lachen
Naar mij
En ik naar hem

Discussiëren in komkommertijd

De vraag die we ons vanmiddag nog maar weer eens gezellig een keertje stellen is:
'Moeten de olympische spelen in Beijing geboycot worden?'
Het is nu toch komkommertijd en hierover valt altijd wel een zinloze discussie te voeren.

Laat ik - om te voorkomen dat ik een ieder direct al op de kast heb zitten - allereerst luid en duidelijk zeggen dat ook ik de schending van mensenrechten in China weerzinwekkend vind. Daar wil ik geen greintje afbreuk aan doen en al helemaal niet toedekken onder een mantel der positiviteit. Mocht ik die indruk dus wekken, troost u dan met deze woorden.

De voordelen in nadelen ontdekken en het geluk bij het ongeluk vinden, is mij nou eenmaal niet vreemd. En daarom sta ik ook in deze een optimistische benadering voor. Het boycotten van de Spelen zal de misstanden in China helaas niet doen afnemen. De ontwikkelingen die getriggered door de Spelen in gang zijn gezet wellicht op termijn wel. Laten we die dus eens onder de loep nemen.

Als een ware postbus-51 campagne van SIRE is China haar inwoners (of in ieder geval die van Beijing dan toch) aan het heropvoeden geslagen om het land tijdens de Spelen positief op de wereldkaart te zetten:
- De cursussen ABC (Algemeen Beschaafd Chinees) schieten als gesubsidieerde paddestoelen uit de grond, met uitzondering van de taxi-chauffeurs want zij worden geacht verkeersregels en Engels te leren. Je kunt geen taxi meer instappen tegenwoordig of de luister-cd 'English Pronounciation' door niemand minder dan mr. Bean zet je trommelvlies op scherp.
- Nieuwe fatsoensnormen worden volop gepropageerd. Stoppen voor zebra-paden, niet voordringen bij het openbaar vervoer en niet spuwen op straat (rochelen geen probleem, het bloed kruipt namelijk toch wel waar het niet gaan kan). Ook niet-Chinees uitziende mensen met vraagtekens op hun gezicht worden geacht vriendelijk door de lokale bevolking bijgestaan te worden (ik heb een litteken op mijn wang, zou dat ook voldoende zijn?).
- En dan zijn daar nog alle maatregelen die getroffen worden voor een betere luchtkwaliteit, infrastructuur voor betere doorstroom, de talloze bouwprojecten, reiniging van waterleidingen en ook de Rattenvanger van Beijing heeft furore gemaakt.

Hoe tijdelijk misschien ook, er is ontzettend veel ten goede veranderd de afgelopen jaren in China. Hoewel de Partij in onze ogen nog steeds veel (te veel) bepaalt, ligt de gemiddelde Chinees (en dat zijn er toch behoorlijk wat, kunt u mij vast en zeker vertellen) hier niet wakker van. Chinezen zijn vrijer dan ooit ondanks het schrijnend gebrek aan democratie. Bereiken we niet veel meer als we de ontwikkelingen die positief zijn erkennen en vanuit daar verder gaan? Ik geloof in de kracht van de constructieve aanpak!

Ik hoop dat ze GOUD pakken. In aanloop naar de spelen doen ze dat al - zij het op geheel eigen wijze - en tijdens de spelen help ik het ze hopen. De ervaring leert ons dat eenmaal goud in handen, doet verlangen naar meer en dan zie ìk China nog wel een gouden sprong voorwaarts maken.

Voorzien van commentaar

“U lijkt wel een beetje op Beatrix”.
Gelukkig heet er verder niemand Beatrix en weet de mevrouw direct op wie de bezopen jongeman doelt.
“Oh nou echt? Vind je dat?”.
Blijkbaar heeft zij besloten de gelijkenis direct te ontzenuwen door hem te tutoyeren. Ze is op leeftijd schat ik, maar nog lekker bij de pinken.
“Ja, uw haar. Ik zie het wel hoor, het uwe is wat minder stijl.”
Hij bedoelt stijf.
“Zij heeft er al die lak in, daar hou ik helemaal niet van. Dit is puur natuur.”
Prompt zie ik ineens een ietwat ouder geworden ‘Pam, je haar danst’ door de trein springen.
“Die krullen ook?”
Ai
“Nee”
Dat dacht ik al.
“Nou, u bent in ieder geval wel een eerlijke oude mevrouw...”
Flats, meneer neemt anders zelf ook geen blad voor de mond.
“...Mag ik u daarvoor mijn respect betuigen?”
Welja! De jongen is opgestaan om haar de hand te schudden. Gewillig beantwoordt zij dit vriendelijk gebaar met ferme grip.
“De kleur is wel echt”
Beatrix naturel laat hem rustig begaan, laat zich niet op de kast jagen en dat siert haar. Ze heeft geen zin om uit name van leeftijd jongeren terecht te wijzen, wat zegt dat nou helemaal? Zij kent genoeg seniele oudjes. Daarbij gaat zij uit van het goede in de mens. Daar heeft de luidruchtige, vastberaden knaap die zojuist zijn walm in de gehele coupé heeft verspreid maar mooi geluk bij. Kordaat als ze is, geeft zij hem een knipoog als hij even later de trein verlaat. Weekhartig bedenk ik me dat ik zo ook wel op Beatrix lijken wil, what a woman!

Op huis aan

Met een mand vol proviand loop ik van de supermarkt terug naar mijn huis.
Op de heenweg scheen de zon nog, inmiddels is het betrokken en volgen boosaardige zwarte wolken mijn ietwat versnelde tred.

Een moeder waarschuwt haar steppende zoon:
“Als het gaat regenen, kom je naar binnen!”
“Ja”
“Niks ja, je komt gewoon”

Een klein meisje met zwarte krulletjes vraagt haar nog kleinere zusje ten dans. Sierlijk zwieren ze samen lachend voor de regen uit.

Om de hoek in de koekoekstraat spelen zes kinderen nietsvermoedend “Annemarie Koekoek” met een stippeltjesbal.

Ik stap de deur binnen en prompt klettert het naar beneden als was het een tropische regenbui. Hoog en droog kijk ik geamuseerd toe hoe moeder zich achter het raam staat op te winden, de dansende krullenbolletjes nu zingen in de regen en het zestal alle kanten uit schiet. De stippeltjesbal wiegt zachtjes in de rap groter groeiende waterplas.