ozzemaaj

De kapper

2012-01-20T10:04:00.000-08:00

"Heb je een vrije dag?"
...Uh...ja
"Wat doe je voor werk?"

Van mij hoeft het niet
Krampachtig kletsen bij de kapper
Als er niets te kletsen valt

Natuurlijk mag ze mij beledigen
Door te zeggen dat mijn haar wat lijzig is zo zonder pony
Dat vind ik allemaal prima
Zolang ze maar geen pony knipt

Van plichtplegingen krijg ik jeuk
Kriebel en een onbedwingbare behoefte aan opstandig gedrag
Dus op haar tweede vraag antwoord ik:
"Ik werk de rest van de week in de schoonmaak"

En prompt zijn we uitgepraat, heerlijk!

Wie het kleine niet eert...

2012-01-08T17:31:00.000-08:00

Ik kijk televisie en ben ontroerd
Een slecht uitziende man
Schijnbaar psychotisch door zijn vele drugsgebruik
Staat daar met een glimlach van oor tot oor
Trots te zijn op zijn eerste eigen woning
Eén enkele ruimte
waar hij leeft
en slaapt
en eet
Eén klein kamertje
volgepropt met oude rommel
"Wat veel spullen", merkt de documentairemaakster op
"Ja, goed he? Vroeger had ik nooit iets, nu wel !"
Fier is hij
Het is zijn pronkstuk!

Je bent wat je eet

2011-12-05T12:20:00.000-08:00

Je bent wat je eet..
Knoop dat aan het begin van deze decembermaand maar eens goed in je oren. Het maakt mij voorlopig tot een marsepeinen varkentje met pootjes van pepernoten en een krulstaart in de vorm van een pure chocolade M.
Daar zal het echter niet bij blijven, weldra zal ik verworden tot een (tam) konijntje met kweeperen in zijn hol, liggend op een warme tulbandcake geflambeerd met rumsiroop.
Om me vervolgens aan het einde van deze maand door te ontwikkelen tot een olieachtige meelbal met rozijntjes én suiker, veel suiker.
Maar van suiker ben ik zeker niet, want ik zit gebakken.

Voor allen, een mooi uiteinde!

Oud papier

2011-11-28T23:51:00.000-08:00

Boven mijn hoofd staan zo'n 20 ordners op schappen

Mijn hele studie zit daar in
College aantekeningen, artikelen, sheets, tentamens
En krabbels van afspraakjes, tekeningetjes uit verveling

Al 4 jaren staat het daar onaangeraakt

Dat is sinds mijn laatste verhuizing
Toen klopte ik het stof er ook al af

Nu ik weer ga verkassen

Is de tijd rijp
Voor de grote schoonmaak
Het grote weggooien

En al stamt het meeste nog uit de vorige eeuw
Toch valt het me zwaar
Alsof ik mijn kennis aan de straat zet
Een deel van mezelf naar het oud vuil breng
En dan dommer mijn nieuwe stulpje betrek

Tsja, wat bewaar je dan?
En wat mag weg?
Wat is waardeloos genoeg om afscheid van te nemen
En wat is voldoende om mee te blijven zeulen?

Ik ben er nog niet uit
Maar het moet in 1 ordner passen

Bleker de kinderlokker

2011-10-30T17:31:00.000-07:00

Normaliter ben ik geen voorstander van het uiten van mijn onvrede via mijn (de laatste tijd ietwat passieve, waarvoor mijn excuses) blog. Ditmaal echter ben ik zo verontwaardigd dat ik mijzelf niet langer in kan houden. Hetgeen ik inmiddels toch 3 lange dagen op allerhande wijze heel hard heb geprobeerd.

Pauw & Witteman - vrijdagavond 28 oktober (oké, 2 dagen heel hard geprobeerd). Bleker is gast aan tafel en komt niet goed uit zijn woorden over de kwestie Mauro. Dat is begrijpelijk aangezien het een belachelijke kwestie is, waar ik het verder daarom ook niet over wil hebben.

Na allerlei ontwijkend gewauwel en gestotter, doet Bleker iets waarvan ik me niet anders kan voorstellen dan dat hij zich daar de rest van zijn leven zijn ogen voor uit zijn kop zal blijven schamen. Hij schuift Mauro een briefje toe met daarop de tekst: "Als je morgen (met je moeder) mee wilt naar FC Twente-PSV dan kan dat!"

Ik kan er niet over uit! Welk een stuitende pleister op de wonden is dit? Een volkomen oneerbiedige compensatie die hem en al zijn CDA kornuiten allemaal nog zieliger maakt dan ze al waren. Afkoping van het eigen schuldgevoel op de nationale televisie. Wat op zichzelf dan wel weer mooi is, dat hij zichzelf ten overstaande van heel Nederland als kinderlokker met vieze snoepjes te kijk weet te zetten.

Recordtijd uit eten

2011-08-28T23:40:00.000-07:00

Het begon zo goed..
Fakkels in de tuin, live muziek op de achtergrond en een menukaart met gerechten waar ik alleen al tijdens het lezen bij begin te watertanden. Ik word direct geholpen, krijg een glas water en een broodje als welkom en daarnaast worden in een razend tempo op flamboyante wijze de specialiteiten van de dag uiteengezet.

De specialiteit die ik bestel staat binnen 5 minuten voor mijn neus, nog voordat ik ook maar een hoekje van mijn broodje af heb kunnen snijden. Ik vrees voor koude prak, maar ze hebben het in de gauwigheid goed opgewarmd. Vervolgens staat iedere 2 minuten mijn serveerster ('good evening, my name is Shirley and I'm your waitress tonight. If you have any questions (?) please do not hesitate to ask me') voor me om te vragen 'how I am doing?' en 'if everything is all right out here?'. Op een gegeven moment geef ik niet eens meer antwoord maar volsta ik met een volle mond glimlach. Het water durf ik ook niet meer aan te raken, want ieder slokje dat ik drink wordt per direct aangevuld.

Na 3 happen voel ik me gestresster dan op mijn werk vlak voor de vakantie. Juist wanneer ik mijzelf tot rust maan om te voorkomen dat ik echt ga zitten schrokken, komt de kordate serveerster vragen 'if I'm done'!
'Uh, well no!', zeg ik wat verward, waarna ik mijn vierde hap neem en de rest van het eten onbeschaamd in een keer naar binnen schuif. In de tussentijd is de rekening al opgemaakt.

Ik zal maar een flinke fooi geven, want de service is hier werkelijk 'impeccable'!

Revenge van de kippen

2011-08-27T15:52:00.000-07:00

De kip pronkt spotgoedkoop op de Hawaiiaanse menukaart. Dat is niet verwonderlijk daar het hier wemelt van de kippen en de hanen. 'Wilde' wel te verstaan, of scharrel, het is maar hoe je het bekijkt.

Ze waren ooit van mensen die er 's ochtends hun eitjes van aten, maar toen kwam de orkaan en vlogen de kippen en hanen door de lucht. Toen de wind was gaan liggen konden ze de weg naar huis niet meer vinden en dus hokten ze met elkaar. De wildgroei was compleet.

Zij die niet gebraden worden en verscheurd eindigen in de magen van velen, maken samen muziek over het hele eiland van Kaua'i. Muziek op elk willekeurig tijdstip van de dag en van de nacht. Zoals u wellicht kunt verwachten, wordt dit niet door iedereen evenzeer gewaardeerd.

Maar ik vind het wel grappig, alsof ze hier de poche vakantiegangers even terugpakken op alles wat hun broeders en zusters in de bio-industrie in de rest van de wereld wordt aangedaan. Pesterijtje van de kippen en hanen.

Wie het laatst lacht, lacht het best!

Plassen op schiphol

2011-08-26T07:11:00.000-07:00

Voordat ik mijn broek überhaupt heb laten zakken, spoelt de wc al door. Daarna nog een keer als ik op de pot zit, de wind waait enthousiast onder mijn billen door. De volgende blaasontsteking kan verwelkomd worden.
Ik ben klaar en sta op. Automatische afveegrobotjes hebben ze gelukkig nog niet uitgevonden.
Als kind vond ik het doorspoelen het leukste moment van het plassen, zelf op het knopje drukken en het mechaniek in werking zetten. Maar er is geen knopje, alleen een oog dat de dingen anders ziet dan ze zijn. Ik trek een gekke bek voor het oog en loop weg.
Dit heet dan luxe te zijn, maar ik vind het gewoon stom en saai.

Besluit II

2011-08-03T06:18:00.000-07:00

Maar nu heb ik besloten om te leren vliegen

Perry...

2011-08-01T17:31:00.000-07:00

...Sport
Ja, Perry Sport.
Daar was ik vanochtend even aan de klantenservicebalie.

Goed, het was misschien geen alledaagse vraag die ik had, maar zo ingewikkeld was het nu ook weer niet. Tentje gekocht, wilde ik niet, omdat ik ineens al een tentje gekregen had (kan gebeuren). Dan was er iets met een '2+1 gratis sales aktie' en een snorkel die ik wilde kopen.

Meisje 1 komt er niet uit.
Haalt meisje 2 erbij, maar dat helpt niet.
Meisje 2 verwijst door naar het rekenwonder dat 'de man' heet (en Wouter, maar dat terzijde). Wouter legt meisje 1 haarfijn uit hoe dit had gemoeten, maar gaat zelf compleet de mist in.

Ik probeer nog tussenbeide te komen, maar de klant is (ongeacht sexe) blijkbaar überhaupt niet te vertrouwen.

En dus sturen ze me naar huis met gratis slippers en een snorkel voor een prikkie!
Op naar Hawaï

Door

2011-07-25T22:28:00.000-07:00

Zo zit je nog vrolijk fluitend op je fiets
En zo sta je te wachten voor het groene licht

Och ja, ik mag door...

Versje geleend

2011-07-18T07:02:00.000-07:00

Versje om te mompelen als je niet goed wakker kunt worden
Mmhohmmhohmmhohmpfff
Mmhohmmhohmmhohmpfff
Izzolekkewarmier
Izzolekkewarmier
Mamoewakkewoh
Mamoewakkewoh
Moemewazze
Moemewazze
Hup...

Joke van Leeuwen (2000), 'Ozo heppie en andere versjes'

Besluit

2011-07-03T17:17:00.000-07:00

Maar nu heb ik besloten om op de zon te gaan wonen

Zalig

2011-06-29T08:17:00.000-07:00

Wat een zalig moment...
Om net op één seconde na je trein te missen
Die pas over een uur weer gaat
En vervolgens uitgerust te ontwaken
Uit je droom
In je eigen bed
Thuis

Klaproos

2011-06-11T18:29:00.000-07:00

Ik weet het!
De klaproos is mijn favoriete bloem
Jammer dat je em niet kunt plukken
Om thuis oneindig naar te kunnen blijven kijken
Maar misschien is ie daarom wel mijn lievelings
Omdat ie een beetje eigenwijs is
Overal de kop opsteekt
En dichtklapt als iets em niet bevalt

Toiletbezoek

2011-06-10T13:17:00.000-07:00

Ik loop richting de toiletten
De vrouwen maar gewoon
Twee wc's
Eentje zit op slot
De ander trek ik open

Daar zit een mevrouw op de pot
Ze schrikt niet
Kijkt alleen op
Met vragende ogen
Doet niets
Zegt niets

Ze gaat onverstoord door waar ze mee bezig was
Ik hoor haar plassen
En sta daar maar
Te hopen dat ze niet ook nog poepen moet

Dan stopt het gekletter
Staat ze op zonder afvegen
En laat haar rok weer zakken
Een onderbroek heeft ze niet

Ik doe een stap opzij
Laat haar passeren
Kijk haar na
En zie het druppelspoor dat zij achterlaat

Helden van onze tijd

2011-06-07T23:27:00.000-07:00

Ik ben een held! Want ik doe mee aan de Helden Race en dat maakt mij een held, dat lijkt me duidelijk. Zo makkelijk kan het dus zijn. Al wil ik mijn heldendaden uiteraard niet bagatelliseren, u begrijpt dat het een puur bovenmenselijke opgave is om zes hele kilometers te rennen door het Amsterdamse bos. Daar moet ik eindeloos voor trainen, sit-ups voor doen, rekken en strekken en dan maar hopen dat mijn prestatie telt als ik met kapotte knieën, kruipend, brullend en de tong op de schoenen de eindstreep haal. Echt geen lolletje!
Maar gelukkig doe ik het niet voor mezelf. Je bent een held of je bent het niet hè?! En een ware held kan natuurlijk niet handelen uit zelfzuchtigheid. Die is de gulheid in hoogst eigen persoon; genereus, menslievend, nobel, groothartig. Dat ben ik dus allemaal nu. Legt een enorme druk dat wel.
Ja, er komt nog heel wat bij kijken, bij het heldendom. Vooral omdat ik geen fictief of historisch persoon ben, dat zou het makkelijker maken. Nu moet ik mijn achterban pro-actief mobiliseren (ik heb zelfs een eigen website http://2011.heldenrace.nl/maja) én tevreden houden. Gevaar of rampspoed kan ik het beste zelf maar opzoeken, zodat ik vanuit mijn zwakke positie mijn moed en bereidheid tot zelfopoffering voor een grotere zaak kan tonen.
Dat is wat onze samenleving namelijk nodig heeft, dat lees ik tenminste overal en dan zal het wel waar zijn, toch? De steeds luider wordende roep naar helden gaat niet uit naar nephelden zoals Wesley Sneijder en Sieneke, maar echte helden die komkommers eten en gewapend met slechts een handtasje en 82 jaren wijsheid een boef te lijf gaan. Dat kan nog best ingewikkeld worden. De eisen voor het hedendaagse rolmodel zijn hoog! Maar goed daar wil ik niet teveel over zeuren. Dat hoort niet bij het held-zijn en ik wil mijn zojuist in de schoot geworpen heldenstatus natuurlijk wel graag zo lang mogelijk in ere houden.
Dat is een uitdaging op zich, want helden kunnen ook vallen. Zo vond de 20-jarige Australische man het tof als een plank op een balkonleuning te liggen. Hij viel. De neergang ligt dus altijd op de loer. Held zijn is niet zonder risico's. Voor je het weet ben je een gevallen held. Dat moet ik zien te voorkomen. En dus is er werk aan de winkel, geen tijd voor dit gezever. De barricades op, pastasalades en bananen eten. Rek je strek je!

In de luwte

2011-05-20T14:03:00.000-07:00

Geen plek is veilig voor je verdriet
Binnen niet
Buiten al helemaal niet
En zelfs in je slaap ontkom je er niet aan

Geen moment is er beschutting voor je verdriet
Het ontwaken is zwaar
En 's avonds ben je moegestreden
Hoe je de dag bent doorgekomen is een raadsel op zich

Iedereen staat voor je klaar
Lief...ja en het troost...wel
Maar het helpt niet
Uiteindelijk ben je toch alleen met je verdriet

De toekomst begraven
Tot het verleden maken
Is het meest walgelijke om te moeten doen
Wat heb jij dan aan deze woorden of een zoen?

Maja observeert supporter

2011-05-15T13:17:00.000-07:00

Terwijl ik op het balkon mijn uitgedroogde plantjes mijn excuses sta te maken met een gieter, hoor ik links van me ineens gezang
"Ik hou van jullie"
Langzaam zwelt het zingen aan
"Wij houden vaaaan jullie"

Dan zie ik een vlag wapperen en begrijp ik plots waar dit over gaat
De eredivisie
Ik heb niks met voetbal, maar vind dit best een vertederend beeld

Een man alleen
ietwat beschonken misschien
dolblij, zingend
hangend over de reling van zijn balkon
met een vlag in zijn hand
"We are the champions, no time for losers...
cause we are the champions of the world"

Dat laatste moet dan Nederland zijn
maar ach, wat zou het?
mijn bloemetjes kijken er niet van op

Staande ovatie

2011-05-14T14:00:00.000-07:00

De staande ovatie is allang niet meer wat het geweest is.
Of je nu een voortreffelijke, briljante show neerzet of dat er tijdens de voorstelling alleen maar natte poep uit je mond is gekomen, het doet er niet meer toe, de mensen gaan toch wel staan.

Zelfs zogenaamde artiesten die eigenlijk zo snel mogelijk de coulissen in zouden moeten rennen om zichzelf een flink potje te gaan zitten schamen, worden tegenwoordig bejubeld als wereldsterren. Blijven zitten is een statement geworden en het gaan staan allang geen compliment meer.

Dat moet artiesten zelf toch ook verwarren zou je zeggen? Je voelt zelf dat je het ronduit slecht hebt gedaan, maar toch is iedereen razend enthousiast? Wat moet je nog geloven als je prestatie geen ijkpunt meer is?

Sla in de thee

2011-04-07T19:53:00.000-07:00

"Heb jij sla in de thee?"
Ze is twee en kijkt me nieuwsgierig aan.
Knijpt met haar grote blauwe ogen omdat het zonlicht in haar snoet schijnt.
Ik drink muntthee en zie haar krullen weelderig springen.
Op antwoord wacht zij allang niet meer.
Zij is inmiddels druk aan het bellen.
Met haar hand achterstevoren tegen haar oor: "Ja, alles goed. En bij jullie?"
Ik zie moeder blozen...zij hoort zichzelf.
Maar ze mag trots zijn.
Klein als ze is, toont haar kind al interesse in de ander.
"Ik ga nu Jan bellen", zegt het krullenkoppie.
"Jan is de hond van opa en oma", vult mama aan.

De winter voorbij

2011-03-22T13:34:00.000-07:00

Zou er iemand zijn die één dezer dagen nog niet heeft gezegd dat het weer zo fijn is?
De zon zo lief?
Of het op z'n minst gedacht hebben dan toch?

Dat is de kracht van de winter.

Snakkend naar de lente

2011-03-09T10:10:00.000-08:00

Kan iemand mij uitleggen waarom iemand bij de eerste zonnestraal van het jaar het zonnescherm omlaag zou doen?

Complimenten 2

2011-03-01T10:01:00.000-08:00

Je kunt op Nationale Complimentendag natuurlijk ook jezelf in het zonnetje zetten.

Lieve Maja,

Je bent geweldig!
Wat kook je toch altijd lekker voor me en wat ben ik blij met je goede smaak voor wat betreft kleding en interieur.
Wat fijn dat je altijd voor me klaarstaat, zelfs midden in de nacht.
Ik kan altijd op je rekenen en dat vind ik heel bijzonder.
Je zingt me in slaap en leest me voor, je smeert mijn benen in als ze droog zijn en warmt me op als ik het koud heb.
Gaat met me naar buiten als ik me eenzaam voel en geeft me bier als ik verdrietig ben.
Je bent een rots in mijn branding, dankjewel.

Gentle advise to my readers: please do try this at home!

Vertroeteld

2011-02-25T20:18:00.000-08:00

Ik jok meteen over of ik wel goed gegeten heb, want dat heb ik niet, maar honger heb ik evenmin. Verder jok ik over niks hoor. Niet over of ik weleens een naald heb gebruikt die eerder is aangewend om drugs mee te spuiten en ook niet over of ik ooit gemeenschap heb gehad met een man die eerder gemeenschap heeft gehad met een andere man.

Nog voordat we beginnen krijg ik al een cadeau, een magneetje met mijn bloedgroep erop. Voor op de koelkast. Ben ik uiteraard dolblij mee. "Je bent O-positief", dat klinkt bijna als "Seropositief", maar dan zat ik hier waarschijnlijk geen bloed af te tappen schat ik. Zo goed kan ik nu ook weer niet jokken.

Ik word vertroeteld. Krijg aandacht, sapjes, een broodje kaas en een lekkere dikke koek. Dit bevalt me prima zo, kan niet wachten tot de volgende keer. Temeer omdat die naald in mijn arm me dwingt tot niets doen en daar ben ik normaal niet erg goed in. Heerlijk, gewoon een beetje naar buiten kijken. Rustig in en uit ademen en denken aan al die mensen die ik ga redden met dat zakje bloed dat naast me volloopt.

Wanneer ik even later aan de koffietafel nog wat zit na te genieten, kom ik erachter dat dit helemaal niet de houding is die bij de doorwinterde bloeddonor hoort. Ik blader door een boekje met donor verhaaltjes en daarin blijkt het geven van bloed een ware opoffering te zijn. Je doet het graag, maar puur voor die ander. Jezelf cijfer je op dat moment gewoon even weg. Natuurlijk doet het pijn, maar dat is allemaal relatief. Belangrijk is dit laatste goed te benadrukken, vooral in deze wereld waarin mensen al zoveel aan zichzelf denken en zo weinig voor een ander over lijken te hebben. Wij bloeddonoren zijn niet zo. De een nog minder dan de ander en de een nog langer dan de ander. We bewonderen elkaar namelijk ook om het aantal keren dat we de goedheid zelve al zijn geweest. Bij elk jubileum krijg je een leuke attentie.

Ik wil natuurlijk niets liever dan voor die knuffel, die bronzen of zelfs zilveren druppel gaan, maar dan is er nog wel wat werk aan de winkel geloof ik. Ik doe dit namelijk vooral voor mezelf als ik heel eerlijk ben. Omdat ik me dan beter voel over mezelf en daar word ìk gelukkig van. Is dat heel gek?

Troost ?

2011-02-21T22:02:00.000-08:00

Ze staat ietwat voorovergebogen
Handen op het aanrecht
Hoofd naar beneden gericht

De tranen druppelen van haar gezicht op de vloer
Ik loop langs en zie haar staan
De wanhoop druipt er vanaf

Ik sta stil en kijk naar haar

Vanaf de straat
staar ik naar binnen door het raam

Het hoort niet
Ik gluur
Zij weet van niks

Ik besluit dat dit niet kan
Probeer de achterdeur
En glip naar binnen

Zij staat er nog altijd
Precies hetzelfde bij
Zal ik zeggen onbewogen

Ik leg mijn hand op haar schouder
Geef haar een zoen op haar wang
En vertrek

Verslag van een vreemdeling

2011-02-19T08:03:00.000-08:00

Dus ik kom binnen en het eerste wat ze tegen me zegt als ik haar mijn zelfgebakken koekjes geef is: "dat had je niet moeten doen". Ze lacht erbij alsof ze die onaardige woorden nooit tegen me gezegd heeft. Ik snap er niks van, de meeste mensen komen binnen met niks, maar dat is blijkbaar beter.

Even later sta ik wat te kletsen met de buurvrouw. Middenin het gesprek zegt ze dat ze even moet plassen en zo terug is. Ze komt niet terug. Maar naast het feit dat ik het niet erg fatsoenlijk vind om een gesprek zomaar te onderbreken en een belofte te doen die je vervolgens niet nakomt, vind ik het vooral onnodig om mij ongevraagd en in detail te informeren over wat jou precies te doen staat op het toilet. Persoonlijk hoef ik dat niet te weten.

Maar het feestje gaat verder en ik doe vrolijk mee. Ik neem een plakkerig blokje kaas, een ei met iets smerigs erin en een gesuikerde dadel met roomkaas. Mijn koekjes zijn er ook tussen gezet. Het past niet erg bij elkaar als je het mij vraagt, maar ik moet ook niet te kritisch zijn. De gastvrouw doet haar best, ik heb haar tenslotte de hele avond nog niet gezien.

Dan komt een collega naar me toe om te vragen wat dat boodschappenlijstje te betekenen had op haar voice-mail. Ik moet even hard nadenken, maar herinner me dan dat ik haar vorige week gebeld heb. Ze nam niet op, maar vroeg me op haar antwoordapparaat mijn boodschappen in te spreken. Ik vond het al ietwat raar, maar gehoorzaamde. Ik ben er de persoon niet naar om verzoeken van anderen niet in te willigen. Ik had nog wasmiddel nodig, een halve kilo lamsvlees, pruimen en wat couscous. Ik zou haar later betalen, daar was het me echt niet om te doen. Ze lacht, ze lacht me recht in mijn gezicht uit. Maar omhelst me tegelijkertijd. En dan begint ze met omstanders te praten en te lachen, terwijl ze naar me wijst.

De hoogste tijd voor een eigen toiletbezoek. Zonder iemand lastig te vallen met mijn doel, strompel ik naar de toiletdeur. Daar aangekomen zie ik een verjaarskalender hangen. Op het toilet! Mijn naam pronkt er ook op. Kunnen mensen dan fijn naar kijken terwijl ze plassen en poepen. Ik vind het geloof ik wel mooi geweest voor vanavond, ik ga naar huis. Een snoepzak krijg ik niet mee, dat is alleen iets voor kinderfeestjes weet ik inmiddels…helaas!

Smelten in de winter

2011-02-18T19:37:00.000-08:00

Weet je wat leuk is?
Met 10 allochtone vrouwen naar het Kröller-Müller Museum gaan. Moet je echt een keertje doen hoor. Ge-wel-dig! Na verscheidene drukproeven op een kladblaadje schreven we een kaartje met: “Hartelijk bedank voor die bezoek” en op de enveloppe: “voor het museum”, zodat daar in ieder geval geen onduidelijkheid over zou zijn. Een schoolreisje, zo voelde het.
Iedereen wat proviand in de zak en allemaal even opgewonden over wat ons te wachten staat. Lachende gezichten en een stralende zon. Bij het eerste naakt is de hilariteit groot: “Maja, daar hangt een schilderij van een blote mevrouw”. Dat is natuurlijk lachen, al durft eigenlijk nauwelijks één van de gesluierde vrouwen echt de details van het schilderij in zich op te nemen. De meeste blikken zijn kort, schuw en ietwat zenuwachtig. De leeftijden variëren van 22 tot 56 maar giechelen kunnen ze nog allemaal.
Verder gaat de interesse uit naar de waarde van de kunst. Al die miljoenen euro’s, wat je daar wel niet allemaal mee zou kunnen doen? Heel vaak naar je land van herkomst om familie te bezoeken, taarten bakken voor de hele buurt, taallessen nemen, trouwen met een andere man of een nieuwe fiets kopen. Per gevolg wordt bij veel van de topstukken geïnformeerd naar de prijs. “En hoeveel kost deze?”, ze vragen het alsof ze het schilderij overwegen zelf aan te schaffen: “Kunt u het inpakken, het is voor cadeau!”.
Maar ongeacht de hoge kosten, waagt één van de vrouwen het er toch op het bronzen beeld van Giacometti ‘L’homme qui marche II’ met een waarde van maarliefst 93 miljoen even vlug aan te raken als niemand kijkt. Dat wil zeggen, ze dacht dat niemand keek. Gelukkig gaat er niks staan loeien komen we met de schrik vrij.
We dralen nog wat door de prachtige beeldentuin en rijden daarna op de witte fietsen nog even rond door het Park de Hoge Veluwe. Het gaat wat wiebelig maar we gaan vooruit. Bij de stuifduinen aangekomen, kwakt een van de vrouwen haar fiets op de grond, rent de duinen op en roept zo hard als ze kan: “Mijn land!”.
Dan smelt je toch, ondanks de kou van deze bewuste februaridag.

Van kwaad tot erger

2011-02-01T19:56:00.000-08:00

Ze zijn naar de Margriet Winterfair geweest en de tassen die ze met zich meezeulen puilen uit van de gratis snuisterijen.

Ik kom de trein in gelopen, zie een sjaaltje op de grond liggen en raap het op. Gloednieuw, het prijskaartje hangt er nog aan. Voor het vliezelige stukje stof dat het is, vind ik het maar een duur ding. Het is dat er nog een paar afzichtelijke pailletjes op geborduurd zijn die glinsteren maar dat is het dan ook.

Terwijl ik de buren om me heen vraag of het sjaaltje toevallig aan hen toebehoort, beginnen de Margriet-dames driftig en opgewonden te grijpen naar het gevonden voorwerp.

"Oh, dat is natuurlijk van die mevrouw", zegt de een
"Ja", greinst de ander, "ze gaf het nog aan haar vriendin omdat zij altijd alles kwijt raakt"

De trein komt weer in beweging, de mevrouwen zijn dus weg en de Margrietjes doen net alsof ze dit erg vinden.

Ik geef aan het af te willen geven bij de gevonden voorwerpen, maar de blonde Margriet die er zo lekker modieus uit ziet op haar respectabele middelbare leeftijd, houdt haar nieuwe aanwinst stevig vast. Zegt niets. Ik kijk haar recht in de ogen aan en zij kijkt weg. Een tijdje houdt ze het sjaaltje ongemakkelijk in de hand maar zodra ik de dopjes van mijn ipod in mijn oren doe, stopt ze het sjaaltje gedecideerd in haar tas.

Maar dat vindt het andere Margrietje niet leuk. Zij heeft uiteraard net zoveel recht op het blinkende doekje als haar vriendin. Ze doet een poging in de tas van de blondine te graaien, maar deze laatste houdt stevig grip op haar bezittingen. Dan wordt het trekken, eerst aan die tas, daarna aan elkaars haren. Ze krabben elkaar bijna de ogen uit, wat een schouwspel!

En zo kwam toch nog alles goed :)

In woorden gevangen

2011-01-31T11:16:00.000-08:00

Ik voel me zo...
...'bedremmeld?'
nee
'ontgoocheld?'
nee!
'dom?'
NEE
'moe?'
...zucht...
'onstuimig verbolgen, doch zinnelijk verlost?'
Uh, ja, hoe weet jij dat nou?

Brief

2011-01-30T18:08:00.000-08:00

Ik schreef een brief
Hij voer met de wind mee
De woorden vlogen
Er aan alle kanten uit
'Luister' fladderde naar links
'Belangrijk' snelde naar boven
Zo recht de hemel in
Terwijl 'geluk' rechtsaf ging
En 'eenzaamheid' zichzelf te gronde richtte

Treffend

2011-01-05T18:06:00.000-08:00

Behoedzaam loop ik tussen de poortjes door, die vervolgens flink hard en met zwaailichten beginnen te loeien.
Ik doe zo normaal mogelijk.
Alsof ik niets gestolen heb.
Draai me om en zet vervolgens een paar stapjes terug de winkel in.
Zodat niemand maar denkt dat ik er vandoor wil gaan.
Ik vis eerst de bon uit mijn tas en dan het zojuist aangeschafte product.
De mevrouw van de winkel zegt losjes:
"Ga je af?"
En terwijl ik zo achter haar aanloop naar de balie denk ik:
"ja, dat is nou nog eens treffend geformuleerd"

Kerstgedachte

2010-12-16T21:24:00.000-08:00

Waarschijnlijk tot groot genoegen van de IND is Sinterklaas het land weer uit en tuigen wij gebroederlijk de kerstbomen op voor de naderende ‘oer-Hollandsche’ kerst. Het einde van 2010 is in zicht. Tijd voor jaaroverzichten en terugblikken zou je zeggen, maar helaas moet ik de liefhebber teleur stellen. Liever neem ik u mee in een kerstachtig gedachte-experiment.
Stel u eens voor dat Jozef en Maria niet 2010 jaren geleden, maar vandaag de dag aan de deur van ons land zouden staan. Wat zou er dan gebeuren? Zouden ze binnen gelaten worden? Of net als bij de vele herbergen in Betlehem niet welkom zijn?
Met het overleggen van documenten zou zich vermoedelijk het eerste probleem aandienen. In het kerstverhaal gaat het stel zich inschrijven voor de volkstelling, van ID-kaarten zal naar ik aanneem dus nog geen sprake zijn geweest en strafbladen hadden ze vast ook niet in die tijd. Hoe kan dan ooit gecontroleerd worden of Jozef en Maria de 21 wel gepasseerd zijn, geen gevaar opleveren voor de openbare orde en veiligheid?
Misschien dat Jozef door zou mogen, omdat hij als timmerman een ambacht heeft waarmee hij onze samenleving tot nut kan zijn. Maar alvorens Maria en haar aankomende kroost zich bij hem zouden mogen voegen, dient hij het duurzaam en zelfstandig beschikken over voldoende middelen uit arbeid natuurlijk wel eerst aan te tonen. In geen geval mogen de nieuwkomers namelijk kostganger worden van de staat.
Bijkomende moeilijkheid is de twijfel over de duurzaamheid en exclusiviteit van de verhouding. Jozef en Maria zijn immers niet eens gehuwd. Zou er sprake zijn van een schijnrelatie wellicht? En dan is er nog de zwangerschap van Maria, die doet ook weinig goeds. Want van wie is dat kind als het niet van Jozef is en Maria bij hoog en laag beweert dat zij nooit gemeenschap heeft gehad met een man? Ook geloofwaardigheid is een afwijzingsgrond en dat Maria liegt en bedriegt, is zo klaar als een klontje. Een zwangere maagd, wij zijn natuurlijk ontzettend tolerant in dit land, maar gekke Henkie zijn we zeker niet!
Over het lot van de ezel durf ik überhaupt niet eens niet meer te beginnen. Immers, als er één schaap over de dam is… En dit geldt voor dieren vast nog meer dan voor mensen.
Welke Barmhartige Samaritaan zou zich anno nu melden met een kribbe en wat wierook? Wie het weet, mag het zeggen. Ik wens u allen een gezegend kerstfeest!

2010-11-28T13:47:00.000-08:00

Je verheugen op niks
En het dan toch jammer vinden
als dat niet gebeurt

2010-11-23T21:26:00.000-08:00

Ik & Ik
zitten samen op de bank
en lachen naar elkaar
we hoeven niks
en dat is een wonder
ik geef ik een kopje thee
met honing
En krijg van ik
een stukje chocolade
zonder woorden
zonder meer
Ik zwijg
Ik ook
en zie ik gapen
strompel naar mijn bed
waar ik al op me wacht
hoor alleen nog mompelen
slaap zacht..

Could I've been

2010-10-26T19:41:00.000-07:00

"Could I've been anyone other than me,
I wonder...sometimes I wonder"
(Dave Matthews - Dancing nancies)
_________________________________________

Want als...
Zou ik dan niet van bier hebben gehouden?
Of wel van koffie?

Als...zou ik dan de mavo hebben gedaan en nu heel graag een huisdier willen? Zou ik dan geen litteken hebben, maar bijvoorbeeld slechts één been? En/of bruine ogen?

Als...zou ik dan geen nagels gebeten hebben en piano spelen? Lange pijpenkrullen hebben gehad? Wees zijn geweest?

Zou ik, als...nu postzegels verzameld hebben misschien?
Rentenieren of werkloos zijn?

Zou ik nog leven überhaupt, als?

Of was ik dan
als...
mezelf niet meer geweest?

Spreekbeurt

2010-09-24T19:52:00.000-07:00

Nina zit in 4vmbo en moet een spreekbeurt doen. Zij kiest voor het onderwerp ‘vluchtelingen’, omdat ze dit interessant vindt en “het toch ook wel een groot probleem is”. Daar heeft Nina gelijk in, het ìs een interessant onderwerp en vooral als we de media mogen geloven ook een groot (voornamelijk financieel) probleem.
Nina legt uit wat vluchtelingen precies zijn en welke verschillende soorten en maten vluchtelingen je hebt. Ook vertelt ze over de verplichte inburgering die vluchtelingen de Nederlandse taal en cultuur zouden moeten bijbrengen. “Maar”, stelt Nina “omdat heel veel vluchtelingen natuurlijk analfabeet zijn, is het resultaat niet helemaal goed”.
Als slotsom van haar spreekbeurt heeft Nina de volgende stelling verzonnen: ‘Vluchtelingen moeten in de tijd dat ze hier in Nederland verblijven nog beter verzorgd worden dan dat ze nu al worden. Dus betere opvangplaatsen, goede kleding, goed eten. En als ze voor echt een lange tijd in Nederland blijven ook scholing.’ Nina is het niet met de stelling eens. “Dat zou ons uiteindelijk veel te veel geld kosten, want wij kunnen betalen voor hun onderdak en eten. En het zijn maar vluchtelingen. Tuurlijk mogen ze goed onderdak hebben. Maar er zijn ook genoeg Nederlanders die niet veel geld hebben en dan zouden de vluchtelingen zeg maar het nog beter hebben dan sommige Nederlanders.”
Ja en dat kan natuurlijk niet! Je moet er toch niet aan denken, wel? Dat je zelf een karige bijstandsuitkering hebt omdat je ècht niet werken kunt en dat zo’n vluchteling uit een of ander buitenland hier een beetje van onze centen op zijn luie krent geluk komt zitten zoeken.
Nina drukt zich mijn inziens wat ongelukkig uit, maar Nina is een meisje van 15 jaar en naast druk in de weer een eigen mening te vormen vooral bezig met merkbroeken, jongens en haar puistjes. Mijn verbazing gaat daarom meer uit naar volwassenen zonder acne en met eigen huis die zich soms minstens zo ongenuanceerd uitdrukken.
Want tsjonge jonge, welk een geluk valt vluchtelingen ten deel als ze noodgedwongen naar Nederland komen. Niet alleen is er hier veiligheid, maar vooral ook zoveel gezelligheid. Mensen die met de gordijnen open nieuwsgierig en gastvrij op hen zitten te wachten, als ze alleen maar aan zouden bellen. Een warm bad met oneindig veel mogelijkheden ver weg van geliefden en naasten. Maar ach, die kunnen hier zo naartoe gehaald worden als het even mee zit.
Nina laat nog wat foto’s de klas rondgaan en zucht even diep. Het zit erop. Zijn er nog vragen?

schaamte-oefening

2010-09-22T14:15:00.000-07:00

Het zou de mensheid sieren als ze zichzelf eens wat minder serieus zou nemen.

Om u wat op weg te helpen, de volgende voorbeelden:
- ga op een mooie zonnige dag eens lekker uit wandelen met een banaan aan de lijn
- bestel onderweg friet met mayo bij de broodjeskraam in de stad
- en loop vervolgens eens bij miss Etam naar binnen met de vraag of ze ook mannenspijkerbroeken verkopen
- misschien weet een toevallige voorbijganger in Den Haag wel waar de koningin woont?
- of koop een bloemenbon voor €2,50 (vergeet dan uiteraard niet te vermelden dat het voor kado is)
- je kunt natuurlijk ook gewoon eens onbeschaamd gaan zitten smakken en knoeien bij een eerste internetdate

Warm aanbevolen door: Ozzemaaj
Met bijzondere dank aan: L.G. Wink

Vriend Kruik

2010-09-15T23:51:00.000-07:00

Naast vriend Zon heb ik een kruik als vriend.
Voor als vriend Zon verdwijnt of te slapjanusserig is om echt iets voor me te kunnen betekenen.

Vriend Kruik is warm en ligt altijd paraat. Op regenachtige dagen, bij vrieskou en zelfs in de zomer wanneer hij door mij verwaarloosd wordt en op een kluitje ligt met thermoshirt, pyjamabroek en skisokken. Het kan hem niet schelen, hij is trouw als een hond en wordt niet beïnvloed door buien noch stemming.

Vriend Kruik is paars. Geribbeld aan de ene kant en glad aan de andere. Ik ben zo op hem gesteld geraakt dat ik hem overal mee naartoe neem. Geen logeerpartij gaat voorbij zonder hem. Dit terwijl hij vaak helemaal niet welkom is en de mensen hem vierkant uitlachen.

Hij trotseert dit alles echter om mij immer ter zijde te staan. Hij weet dat ik bibber van gemis wanneer hij er niet is.

Geen illusie, geen pakketje met schroot.
Een mooiere vriendschap kan er in mijn ogen niet bestaan.

Ronja

2010-08-27T18:21:00.000-07:00

Ik voelde me net Ronja de Roversdochter
Mijn haren door de war
Een gat in mijn knie
Een tak in mijn hand

Die tak was een speer
En de achtertuin een woud
Dat ik overzag vanuit mijn boomhut, de burcht

Ik deed alles in die hut
Ik at (dropjes) in de hut
Sliep in de hut
Oefende onnozele geluidjes in de hut
En deed net alsof ik nergens bang voor was in de hut

En als ik niet in de hut zat
Ging ik op zoek naar aardmannetjes en trollen
Rende ik rap in de rondte
Ik,
Samen met mijn fantasie
Op hol geslagen

Bon

2010-08-09T13:23:00.000-07:00

Als ik een bon was
Zou ik willen dat je bloemen met me kon kopen

Grote, protserige bloemen het liefst
Alles rood of gemengd
Met geel en blauw

Wilde bloemen
vers geplukt
Met klappende rozen

Dan zou ik bloeien
Als nooit tevoren
En nimmer verwelken
Als ik alleen maar een bon zou zijn

Weer of geen weer

2010-07-14T20:45:00.000-07:00

Woensdag, 14 juli 2010
Door onze correspondent

NIJMEGEN – Zware regen- en onweersbuien, die gepaard gingen met zeer zware windstoten van 100 tot 120 kilometer per uur, trokken vanavond over het noordoosten van het land. Het KNMI gaf een weeralarm af wegens extreem slechte weersomstandigheden en de ANWB raadde weggebruikers aan tijdens de buien niet de weg op te gaan.

De apotheose van het aangekondigde noodweer trok omstreeks half zeven over de regio Nijmegen, juist toen Maja Wannet 10 minuten eerder op haar lesmotor had plaatsgenomen. Even daarvoor had zij schamper lachend bij rijschool NOVA aangegeven niet blij te zijn dat de rijles doorgang zou vinden, maar bij gebrek aan assertiviteit en het dreigende financiële verlies van €47,50 maakten dat zij toch aan de les begon.

Vlak voor vertrek had haar instructeur de buienradar nog geraadpleegd en geconstateerd dat de storm over een klein kwartier ter plaatse zou zijn. Naar buiten lopend gaf hij zijn pupil nog een bemoedigend schouderklopje en stelde haar gerust met de mededeling dat veiligheid voorop stond en we terug zouden gaan, mocht het al te bar worden.

Twee straten en drie bochten verderop brak het tot een ieders verbazing plotseling los. Niemand had kunnen bevroeden dat de atmosfeer zomaar ineens van het een op het andere moment ontploffen zou. Wannet werd op haar lesmotor heen en weer geslingerd over dan weer de ene, dan weer de andere weghelft. Het geluk wil dat er zich geheel toevallig op dat moment weinig andere weggebruikers op de weg bevonden. Dakpannen zag zij sierlijk van de daken vliegen en bomen spleten voor haar totaal bezoedelde vizier uiteen. In een bocht op een groot, open kruispunt, kreeg Wannet ten einde het spektakel compleet te maken een enorme tak op haar hoofd die zojuist door de wind van een boom was afgerukt. Dit was uiteraard geen enkel probleem daar de bestuurder van de lesmotor conform de veiligheidsregels van de rijschool uitgerust was met een volgens de Europese norm gekeurde helm. De bocht al ploeterend door een 5 centimeter diepe laag water eenmaal doorgekomen, kreeg Wannet via het intercomsysteem uiteindelijk het volgende bericht van haar instructeur: "Goed de bochten door blijven kijken Maja, niet teveel naar het met takken en dakpannen bezaaide, door water niet meer zichtbare wegdek".

Dat zit wel snor

2010-07-07T23:18:00.000-07:00

"Volgens mijn hep je geen post vandaag"
"Ben je op vakansie gewees?"
"Je had nog bezoek van de middag!"
"Heb je een nieuwe auto?"
"Jij gaat ook nooit es naar die pizzaboer hier op de hoek"
"En kijkte gij het WK nou ook eens een keertje bij jouw eigen thuis?"
"Ik zag dat er zo wat spaken missen in je voorwiel. Voor een dansje en een scheet zet ik er een paar nieuwe voor je in."

Ik denk dat ik met recht mag zeggen dat het met de sociale controle bij mij in de buurt helemaal snor zit!

Kronenburgerpark

2010-06-28T21:55:00.000-07:00

De meisjes met de staartjes springen uit de klimboom en laten zich languit op het gras vallen

"1,2,3,4...ik heb er vier!"

"HA, ik lekker zes"

Zes schrammen van al het klauteren en klimmen
En eentje daarvan met bloed en al

Ze rennen terug naar hun boom
Nog lang niet uitgerust
Maar geen tijd te verliezen
Het ene Staartje hangt alweer bovenin
voordat het andere Staartje er erg in heeft
Met één arm los, zwaait Staartje 1 naar beneden
Naar de onderste tak
Waar Staartje 2 uitlegt:
"Jij was beter in klimmen...
...en ik kon heel mooi zingen, oke?"
"En jij was jaloers op mijn zangstem", voegt ze er nog aan toe

Een kakafonie van Tarzangeluiden gecombineerd met K3-gepiep galmt door het Kronenburgerpark

Kon ik nu maar mee doen
Was ik nu maar net zo stoer en atlethisch als Tarzan
Of net zo onbeschaamd als Kathleen

Liedje

2010-06-15T20:43:00.000-07:00

Ik dacht en
Hij zong het

Dat we nog tijd genoeg hebben
Om beter te weten
Dat het niet altijd leuk is
Om verstandig te zijn
Dat dingen mis gaan
Of over
Maar spijt toch geen zin heeft
Geniet beter maar

Dwingeland

2010-06-09T10:17:00.000-07:00

Tuurlijk Hendrik, dan stem jij toch fijn VVD!
...
Ja, hoef je me niet zo raar aan te kijken?
Je moet het zèlf weten.
Het is jouw stem, niet de mijne.
En ik wil je natuurlijk nergens toe dwingen.
Aan mij zal het niet liggen hoor!
...
Ik zal je er heus niet op veroordelen.
Als jij er mee in het reine kunt komen als Rutte straks in het zadel gehesen wordt... Jij moet het voor jezelf zien te verantwoorden hè?
Ik kan prima leven met mezelf en met wat ik stem.
Jij ook?
...
Nou?
Hendrik?
Joehoe..

Zeep

2010-06-04T14:01:00.000-07:00

Alles smaakt naar zeep de laatste tijd
Alsof er een kleine dispenser in mijn mondhoek zit
Mijn appel smaakt naar zeep
De melk in de ochtend
Ik proef zeep in mijn pasta
En ook op mijn broodje filet americain
Zit zeep in plaats van peper

En ik kan het weten
Want ik heb zeep gegeten
Het leken net kleine zuurtjes
In alle kleuren die ik mooi en lelijk vond
En onze kinderogen tuurden er al dagenlang naar
Onze speekselklieren smeekten onze ouders
Maar die waren meedogenloos
Ze hadden zich de moeite kunnen besparen
Want toen we bij vertrek uit het hotel
Er ieder eentje mochten opsnoepen
Bleken het dus zeepjes te zijn
Zeepjes in alle kleuren
Die ik mooi en lelijk vond

Dubbeltje op z'n kant

2010-06-02T23:33:00.000-07:00

Ik ben nooit bang geweest om voor grote groepen te staan, in het openbaar te spreken en mijn mening te laten horen. Rode vlekken in mijn nek krijg ik niet, geen trillende onderlip, geen gestotter. Blozen kan ik wèl goed, maar mijn papa heeft mij vroeger wijsgemaakt dat blozen mooi is en voor het gemak geloof ik daar nog altijd in. De spanning en opwinding voorafgaand aan een optreden vrees ik niet, maar vind ik juist leuk. Het geeft een grappig gevoel in je buik, alsof je verliefd bent. Ja, stiekem sta ik gewoon heel graag in de schijnwerpers. Als kind ging ik tijdens het eten al bovenop mijn stoel staan om de aandacht op me te vestigen en deed ik trucjes op de verjaardag van mijn oma, waarna ik van iedereen een dubbeltje kreeg. Naast leuk was het dus ook nog eens bijzonder lucratief.

Met dit gegeven in mijn achterhoofd zei ik onlangs enthousiast ‘ja’ op de vraag of ik wilde deelnemen aan een radiodebat in het kader van de verkiezingen. Het zou gaan over integratie en inburgering en ze zochten nog iemand die vanuit de praktijk een bijdrage kon leveren aan de discussie tussen twee coryfeeën uit de politiek.

Een uur voor de uitzending sloeg de nervositeit toe, toen ik gebeld werd door de persvoorlichter van het landelijk bureau en bleek dat het helemaal niet de bedoeling was geweest dat er ‘zomaar iemand’ landelijke media te woord zou staan. Zomaar iemand zonder mediatraining, zonder gedegen voorbereiding, zonder ervaring. Zomaar iemand die het gewoon ‘leuk’ vond en misschien hoopte achteraf van iedereen een dubbeltje te krijgen.

Even later zat ik daar dan met een grote microfoon voor mijn neus en ineens was het geen kinderspel meer. Mijn stem was in het hele land hoorbaar en enigszins geïntimideerd door dit idee, vroeg ik me vlak voordat we de ether in gingen af wat er zou gebeuren als ik nu 'poep' zou zeggen? Dan zou mijn optreden in ieder geval niet onopgemerkt blijven.

De discussie was gewiekst en ging rap. De twee kemphanen wisten hun mondje aardig te roeren en ik had moeite ertussen te komen. Mijn hart bonkte in mijn keel en even flitsten de doemscenario´s aan mijn vizier voorbij. Ik haalde diep adem, wiebelde wat met mijn hoofd heen en weer en zo werd ik mijn zenuwen dan toch nog de baas. Dapper klauterde ik bovenop mijn stoel en deed mijn trucje.

Later die avond kreeg ik er van een vriend één duppie voor.
Tevreden blozend nam ik deze in ontvangst...

De moeder van Freddy

2010-05-28T14:02:00.000-07:00

In zijn grote felgroene zwembroek komt hij de douches binnen lopen. Ik sta met allemaal sop in mijn haar, dat langzaam naar mijn gezicht afglijdt.
Ik knijp mijn ogen dicht.
Als ik ze weer open doe, staat hij roerloos voor me en kijkt me glazig doch doordringend aan.
Hij staat te dichtbij me. Ik doe een stap naar achteren en bots tegen de tegeltjesmuur.
Glimlach, want ik vind het eigenlijk onaardig dat ik afstand van hem neem. Hij doet niks verkeerd, cijfert niet en houdt zijn zwembroek keurig aan. Hij kijkt alleen en op zichzelf is daar niks mis mee.
Zijn moeder probeert zijn aandacht af te leiden, maar haar zoon kan zich bijzonder goed concentreren, laat zich niet zomaar storen.

Om het ijs wat te breken zeg ik: "Hoi". Hij zegt niets, heeft eigenlijk al genoeg gezegd ook.
"Mooie zwembroek, lekker vrolijk", probeer ik nog eens en vervolg het uitwassen van mijn haren op geveinsde ontspannen wijze.
Hij houdt zijn hoofd schuin, eerst links, dan rechts. Strekt zijn arm uit en raakt mijn gezicht aan.
Moeder staat wat moedeloos op afstand even zo schaapachtig te glimlachen als ik daarnet: "Alleen kijken met de ogen Freddy!".
Ik zeg Freddy dat ik dat wel een goed idee vind van mama.
"Kom maar hier Freddy, je kunt vanaf hier ook kijken", poogt moeder goedbedoeld.

Ze komt niet naderbij, onderneemt geen verdere aktie om Freddy werkelijk in beweging te krijgen. Weet wellicht uit ervaring dat dit averechts kan werken en hoopt vooralsnog een drama te voorkomen.
Ik besluit moeder een handje te helpen en net te doen alsof het pisstraaltje het sop al uit mijn haar heeft gespoeld. Ik loop weg uit de douches richting kleedkamers, "dag Freddy".
Zonder te kijken weet ik dat Freddy me volgt. Als een soort van slaapwandelaar, armen iets vooruit.
Met ietwat wanhopiger stem nu, roept moeder: "Freddy, blijf je hier?".
Blijkbaar is de keus aan Freddy en dan is deze gemakkelijk gemaakt. Freddy wil liever met mij mee naar de kleedkamers.

Moeder komt nu toch onder de douche vandaan. Haar volgende wapen komt uit haar trukendoos te voorschijn om zoonlief tot de orde te roepen: "Freddy kom eens terug bij mama. Er zijn hier nog meer mooie meisjes om naar te kijken".

Gewoon

2010-05-26T14:59:00.000-07:00

Doe maar gewoon

Maar ik houd niet van gewoon
Ik wil niet gewoon
Ik zie ook geen reden voor gewoon
Gewoonweg niet

Gewoon is niet gek en verre van genoeg
'Gewoon lekker' vind ik gewoonlijk niet zo bijzonder
'Gewoontegetrouw' valt gewoonlijk niet op
'Gewoon gebleven' wil zeggen dat je nooit iets speciaals was
En 'gewoon mooi' is iets vinden zonder te weten waarom

Als mijn geluk ooit gewoon wordt
Dan ga ik daar gewoon iets aan doen
Gewoon doén
Omdat ik liever buitengewoon geluk heb

En toen was geluk heel iets vreemds

Oeps

2010-05-11T22:48:00.000-07:00

Juist op het moment dat ik mijn fiets optil en hem achter in de kofferbak wil gooien, vraagt hij me of hij helpen kan. Ik plaats mijn fiets terug op de grond en glimlach. Een vriendelijk gebaar sla je immers niet af, ook niet wanneer het overbodig is. Ik pak de achterkant van mijn fiets opnieuw op. Misschien had ik dit aan hem moeten laten als ik net zo vriendelijk was geweest als hij, maar ik ben niet vriendelijk. Ik heb haast en hij stoort. Onhandig pakt hij dan maar mijn stuur beet en begint er mee te wiebelen, waardoor ik bij de manoeuvre van het insteken vast kom te zitten. Het spatbord port pijnlijk in mijn kuit, maar meneer heeft niks in de gaten totdat mijn vrolijk gestippelde panty een grote scheur laat zien.

Hij doet alsof hij mijn ontblote onderbeen niet ziet en kletst erover heen “doe je dit wel vaker?”. “Fietsen inladen op het station?”, vraag ik dan toch nog smalend lachend. Hij zegt niks meer. Ik kijk hem aan en breng zijn ogen naar het gat in mijn panty. Dat is natuurlijk een beetje flauw, maar ik kan het niet laten. “Oeps”, zegt hij en pardoes vind ik ‘oeps’ maar een stom woord. Dat heb je soms, dat woorden stom worden omdat bepaalde mensen ze uitspreken.

Ik sta nog steeds in een soort van houdgreep en mijn armspieren beginnen de allervriendelijkste aanwezigheid van deze brave borst ook steeds minder te waarderen. Ik probeer hem kwiek duidelijk te maken hoe hij de fiets het beste kan draaien om verdere narigheid te voorkomen. En of hij mijn aanwijzingen nu niet goed begrepen heeft, gewoon eigenwijs is of stiekem helemaal niet vriendelijk, maar heel gewiekst in het lastigvallen van meisjes in korte rokjes, weet ik niet. Hij wendt de fiets in ieder geval zodanig dat ik erover heen klap en in mijn eigen kofferbak beland met mijn gezicht in de kettingkast. “Oeps”, zegt hij weer.

Hij is dan wel weer zo vriendelijk me aan mijn rokje uit het smeer te bevrijden, waardoor het jurkje dat ik aan heb de rest van de dag onherstelbaar uitgerekt achter mijn kont aan dribbelt. Het goede nieuws is dat je zou kunnen zeggen dat mijn rijwiel inmiddels wel in de auto ligt. Derhalve lijkt het me de hoogste tijd mijn weldoener met een besmeurd gezicht te danken voor zijn edelmoedige hartelijkheid op deze vroege ochtend. Zo zijn er nog maar weinig tegenwoordig, aardige mensen. Goh ja, hoe ga je ermee om?

Touwtje van worstjes

2010-04-22T18:18:00.000-07:00

Een bejaard, krom vrouwtje
Loopt met haar hondje
Over straat
Ze laat hem uit
Aan een touwtje
Een touwtje van worstjes

Een stokoude man
Rijdt met zijn scootmobiel
Over de crossbaan
En lacht
Omdat het leven leeft
En nog lang niet ten einde is

Saai sprookje

2010-04-16T16:18:00.000-07:00

In een land hier heel dichtbij
Woonden eens twee hele gewone mensen
Mooi waren ze geen van beiden
Niet dat ze pukkels hadden
misvormde gezichten of
wanstaltige lijven
Er was alleen niks aan
Niks dat je aandacht vasthield
Zij leefden hun leven
Zonder vallen en opstaan
In een niet erg uitgesproken huis
van normaal formaat
en met weinig opsmuk
In een onopvallende buurt
met nietszeggende buren
Ze hadden geen kinderen
En dat was ook maar beter zo
Want niet lang daarna
gingen ze alsnog uit elkaar
Zonder ooit iets gedeeld te hebben
Niemand had het over ze
En interessant genoeg voor een sprookje waren zij niet
Zo leefden zij
Gescheiden van elkaar
Nog lang en
Gedachteloos

Terugvordering

2010-04-14T19:34:00.000-07:00

Teruggeven zeg ik je
Nu!
Het is van mij
Mijn hart
Wat dacht je? Hè?
Dat je het zomaar voor jezelf kon houden
Natuurlijk niet
Oen!
Sommige dingen krijg je nooit helemaal
Alleen in bruikleen
'Bij misbruik volgt terugvordering'
Ho ho, niet verstoppen ineens
Ik vind em toch wel terug
Hij klopt nogsteeds
En waag het eens
Hem nu tegen de grond te kwakken
Dat doe je maar mooi met je eigen hart
tsss
Uilskuiken dat je bent.

Proefpersoon

2010-04-14T19:14:00.000-07:00

Hij zag eruit als een proefpersoon
Iemand die niet leefde
Niet echt
Iemand die alles best vond
Volledig was lamgelegd

Hij protesteerde niet
Mopperde niet
Een kniesoor die daarop let
En dat deed dus ook niemand
Eenzaamheid op een driekamerflat

Brief aan vluchteling

2010-03-30T18:32:00.000-07:00

Beste vluchteling,

Allereerst mijn nederige excuses dat ik je niet gewoon bij naam noem. Dat komt natuurlijk ontzettend onpersoonlijk over. Zelf had ik het eerlijk gezegd ook liever anders gezien, maar het is wat lastig zie je, omdat ik je naam simpelweg niet ken.

Toch dacht ik dat het leuk was je te schrijven, je woont hier al een tijdje en we hebben elkaar nog altijd niet ontmoet. Misschien vind je het gek brieven te krijgen van mensen die je niet kent. Ik moet bekennen dat ik zelf ook niet vaak naar onbekenden schrijf.

Goed, inmiddels heb je je dus opgewerkt van asielzoeker tot vluchteling. Naar verluid was dat geen gemakkelijke noch gezwinde promotie. Wellicht wat ongepast, toch wil ik je ermee feliciteren. Van harte, je bent welkom! Dat was je al, maar ik kan me voorstellen dat dat zo niet voelde toen je de toedracht voor jouw aanwezigheid hier in Nederland bij de IND op tafel moest leggen en je verhaal vervolgens jarenlang ter discussie werd gesteld. Voel je je inmiddels meer welkom dan toentertijd? En sinds wanneer dan wel? Sinds je bij je eerste verblijfsvergunning een Delfts Blauwe aardappel ontving? Of sinds je brieven ontvangt van wild(e) vreemden?

Eigenlijk wil ik nog zoveel meer van je weten. Of het je bijvoorbeeld wel eens is gebeurd dat je per ongeluk in de supermarkt een blikje erwtjes en worteltjes op je hoofd hebt gezet? Ik zou dat niet raar vinden namelijk, ik herinner me dat ikzelf op een gegeven moment in een winkel in Nigeria was om een tandenborstel te kopen en uit een soort automatisme naar alle 82 andere typen tandenborstels op zoek was (die met criss-cross borstelharen en pulserende kop ter stimulatie van het tandvlees bijvoorbeeld). En heb je nooit de neiging af te dingen bij de kassa van de Plus? In de winter zonder jas naar buiten te lopen omdat de zon schijnt? Ikzelf heb veelvuldig na een maaltijd in Afrika op een toetje zitten wachten dat nooit kwam en ben ooit gaan rennen voor de trein in Ghana omdat deze een minuut later vertrekken zou. Je weet maar nooit..

Ik ben misschien wat afgedwaald in mijn brief aan jou. Maar dit is wat ik zeggen wou: Dat als ik je tegenkom op straat, ik je misschien voorbij loop omdat ik je niet herken, maar zul je me dan doen stilstaan? Om me jouw naam te vertellen, samen erwtjes en worteltjes te eten met een toetje en dat je me daarna helpt een tandenborstel uit te kiezen.

Lieve groet,
Ozzemaaj

Viva la Vida

2010-03-20T09:27:00.000-07:00

Mijn ipod heeft zo zijn eigen willetje. Lievelingsnummers worden mij, onder het mom van random plaatjes draaien (uhuh), te pas en te onpas opgedrongen. Het stadium der subtiele aanbeveling lijkt mijn ipod ver voorbij.

Het is niet zo dat ik het niet snap ofzo. Heus wel, zelf ben ik eigenlijk geen haar beter en smeer ik mijn vrienden met grote regelmaat ongevraagd mijn nieuwste vondsten of mooiste evergreens aan. Terwijl ik de liedjes draai, hoeven ze alleen maar even stil te zijn en sta ik ondertussen uitgelaten en overenthousiast voor hun neus te springen. Vervolgens is het dan wel de bedoeling dat ze zeggen dat ze het ook zulke mooie muziek vinden. Anders ben ik teleurgesteld, evenzeer in hun muzieksmaak als in hun vriendschap. Kleine moeite toch?

Zou mijn ipod dit soort sentimenten nou ook kennen als muziekliefhebber? Dat hij eigenlijk laaiend is wanneer ik zijn favoriete nummer 'Viva la Vida' van Coldplay voor de zoveelste keer doorklik? Hoewel hij sportief genoeg is de door mij aangevraagde plaatjes nog te draaien, moet ik zeggen dat hij de laatste tijd wel wat kortaf overkomt.

De oplossing ligt voor de hand, haal dat nummer eraf! Los van het feit dat ik benieuwd ben of dit überhaupt zoden aan de dijk zet, omdat hij bijvoorbeeld in het geheim ergens een back-upje heeft liggen, heb ik hier toch moeite mee. Ik vind het lullig. Ik zou het mijn vrienden ook niet bepaald in dank afnemen wanneer zij mijn lievelingsplaten in stukken breken en door de wc trachten te spoelen terwijl ik de telemarketeer van de Nederlandse Energie Maatschappij net sta af te poeieren.

Daarom heb ik besloten mijn ipod gratie te schenken, we hebben allemaal onze makken. Zo zijn er mensen die zich ergeren aan apparaten. Lang leve het leven!

Jan des Bouvrie

2010-03-19T10:21:00.000-07:00

Er was een tijd dat ik nog belletje trok bij Jan des Bouvrie.

In ons dorp stond Jan bekend als opvliegend waar het ging om belletje trekken. Naar verluid had hij een binnenhuishark bij de voordeur staan waar hij rood aangelopen mee boven het hoofd zwaaide wanneer hij de deur opende en daar niemand aantrof. Hij zou het schorriemorrie wel eens even de stuipen op het lijf jagen, opdat zij nimmer meer het lef zouden hebben hem voor niets van zijn bank te lichten.

Het sorteerde niet het gewenste effect. Belletje trekken bij Jan werd een hit. Van alle kanten van het dorp stroomden jongelui speciaal naar de Kuluut om bij Jan aan de bel te trekken en het vervolgens op een lopen te zetten. Zelfs de meest brave jongens en meisjes ontdekten de schorriemorrie in zichzelf. De echte waaghalzen gingen achter een struik zitten om de reactie van de gedupeerde des Bouvrie goed te kunnen aanschouwen.

Ik was geen waaghals en als ik niet zo graag de schijn voor mijn grote broer hoog had willen houden, had ik vermoedelijk in mijn jeugd überhaupt nul dappere of avontuurlijke dingen gedaan. Omdat ik ook absoluut niet achter een struik durfde te gaan zitten kijken, vond ik belletje trekken ook weinig aan. Maar tsja, mijn broer wilde en dus ging ik braaf met hem mee.

Het was klaarlichte dag, hetgeen mijn zenuwen geen goed deed. We bedachten een plan en gingen ter uitvoer. Minutenlang zaten we met een hartslag van 180 (ik althans) bij de buren in de tuin op de uitkijk. Niets..
Ik wilde weg, vond het welletjes geweest. Mijn broer niet en terwijl ik mijn vluchtroute koos, drukte hij voor een tweede keer op de bel. Nog voor hij halverwege de oprit was, stond Jan in het deurgat. Zonder hark, dat scheelde. Mijn broer hield stil, waarna ik tot stilstand werd gemaand door de dwingende stem van de man des huizes. Schoorvoetend gehoorzaamden we Jan en liepen achter hem aan naar binnen. Schrikbeelden van hoe mijn broer en ik eigenhandig door Jan achter het behang zouden worden geplakt of erger, levend onder het beton terecht zouden komen, flitsten voor mijn ogen voorbij.

Jan had een leuk huis, dat lag nog in de lijn der verwachting. We volgden hem naar zijn riante keuken alwaar we werden geacht plaats te nemen aan de teak-houten keukentafel. Ik plaste bijna in mijn broek van angst en hield mijn ogen stijf dichtgeknepen. Toen Jan me erop wees dat het wel zo beleefd was even mijn ogen te openen, verscheen op mijn netvlies een groot glas priklimonade en een hele dikke Prince-choco-koek! Thuis kregen wij alleen op zaterdagavond 1 glaasje priklimonade en deze grote koeken had ik nog nooit ergens anders dan in mijn stoutste dromen gezien. We moesten wel even praten van Jan over onze verschrikkelijke daden en dat hebben we uiteraard zeer berouwvol met serieuze snoeten gedaan.

Inmiddels kan ik prince-koeken kopen van mijn eigen geld en altijd trek ik dan op de terugweg van de supermarkt even bij iemand aan de bel. Met weemoed terugdenkend aan die middag bij Jan ren ik vervolgens met verhoogde hartslag weg...

Met hetzelfde gemak...

2010-03-18T18:27:00.000-07:00

Ik heb een mandje op mijn fiets.

Dat ziet er natuurlijk niet uit, maar het is handig dus rijd ik er onbeschaamd mee van hot naar her. Nu hebben bepaalde mensen (en ik zal er niet omheen draaien, hiermee verwijs ik zoals Pauline Cornelisse meldt in haar boek 'taal is zeg maar echt mijn ding' naar de ander) de neiging om zo'n mandje als prullenbak te gebruiken. Op zichzelf is dit niet raar (mijn mandje lijkt namelijk ook ontzettend op een prullenmand) maar vervelend is het wel. Mensen met fietstassen (die dan wel weer hip en cool zijn) lijkt hetzelfde lot ten deel te vallen.

Wat mij onlangs is opgevallen, is dat mensen met dergelijke het praktisch nut dienende hulpmiddelen op hun fiets het afval dat in hun mandje dan wel fietstas terecht is gekomen zonder pardon op straat keilen. Terwijl ze normaal misschien nooit zomaar publiekelijk rommel maken, dacht ik.

En dus (zo ben ik nou eenmaal) ging ik op onderzoek uit. Steeds wanneer ik iemand het zojuist beschreven gedrag zag vertonen sprak ik deze persoon neutraal, onbevooroordeeld en zonder bias (oftewel geheel wetenschappelijk verantwoord) aan met de vraag naar de precieze redenen van het bevuilen van de openbare ruimte (we weten immers allemaal dat je het met hetzelfde gemak in de afvalbak gooit, maar dat zei ik er natuurlijk niet bij)?

Daar de meesten van de respondenten simpelweg geen enkel antwoord te geven hadden, zijn uit mijn onderzoek geen interessante resultaten naar voren gekomen. Ook ikzelf blijf een antwoord schuldig...

Warmtepaal

2010-03-17T18:38:00.000-07:00

Op station Nijmegen staat sinds de strenge winter een warmtepaal waar de doorwinterde OV-reiziger zich aan kan warmen wanneer het hem, maar vooral haar al te bar en guur wordt. Deze paal staat op het perron. Niet in een hokje, niet met een scherm eromheen. Gewoon los op het perron. Geen verder commentaar. Gelukkig is het lente!

Genoeg

2010-03-08T09:03:00.000-08:00

Als iemand nu nog zegt dat hij heus geen genoeg heeft van die prachtige sneeuw, dan geloof ik dat eenvoudig niet meer.

Dat zijn gewoon van die zogenaamde voorbeeldige burgers die het Hollandse dwarrelsneeuwweer niet willen afvallen, van die uitgebalanceerde Zenmensen die vast en zeker mindful maar bovenal koste wat kost in het moment willen leven en beweren op elk ogenblik te genieten van al het kleine. Dat zijn van...van die eeuwig vreedzame Pallieters die geen slecht woord over de wonderlijke, harmonieuze natuur willen zeggen, ook al laat diezelfde natuur ze feitelijk simpelweg vernikkelen.

Ik bedoel, ik rook dit weekend de lente, voelde mijn wintertenen eindelijk wat ontdooien. Ik heb gezwaaid en gedag gezegd tegen mijn grote vriend Zon! Je gaat mij niet vertellen dat onze hedonisten de zaadjes die ze zojuist blij uit hun kweekzakjes van vorig jaar hebben bevrijd weer even zo vrolijk terug stoppen. Het durven erkennen van je diepste gevoelens is ook heel erg spiritueel verantwoord hoor. Dus bij deze doe ik mijn duit in het ondankbare zakje!

Slappe lach

2010-03-05T14:48:00.000-08:00

We zouden gewoon eens wat vaker de slappe lach moeten hebben.
Lekker lachen en niet meer ophouden.
Sommige mensen zijn er zo bekwaam in dat ze anderen er ook in helpen.
Doe je meteen iets goeds voor de wereld!
En wat is er nou helemaal voor nodig?
Zelfs een goeie grap is overbodig.

Welgemeend

2010-03-01T21:28:00.000-08:00

Wat is het af en toe toch heerlijk om zonder reden - laat staan een goede - boos te zijn op alles en iedereen om je heen. Nog beter voelt het je over te geven aan die boosheid en deze tomeloos te botvieren op iemand die per ongeluk in je buurt is. Onder dit motto foeterde ik heden ochtend onbeschaamd een volkomen onschuldig persoon uit. Bedremmeld wees zij mij er op wat voor dag het vandaag is: Nationale Complimentendag.

ai

Derhalve staat de rest van mijn dag noodzakelijkerwijs in het teken van compensatie. Dat dit puur en alleen is om mijn schuldgevoel af te kopen en deze Complimentendag toch nog met een min of meer schoon geweten af te kunnen ronden, hoeft natuurlijk verder niemand te weten. Gelieve niet doorvertellen dus.

Goed, als ik zo vrij mag zijn, zou ik dan graag bij u willen beginnen:

"Lieve lezer, ik vind u geweldig! Ik heb een grote bewondering voor uw voortdurende - werkelijke dan wel geveinsde - interesse in de nietige stukjes die ik zo nu en dan op deze blog schrijf."

Als ik zodadelijk naar buiten stap, vervolg ik mijn complimententocht bij mijn buurvrouw. Ik zal haar vertellen wat een mooi opgebold kapsel zij heeft. "Ach welnee", zal ze zeggen, "mijn wax was op, ik heb een oude hairspray gebruikt, daarom bolt het zo leuk".

En terwijl ik hem moeiteloos inhaal zal ik "Bravo" roepen tegen de oude man die zwoegend op zijn fiets de wind tracht in te halen.

Later vanavond mag mijn vriend best weten dat ik zo houd van de manier waarop hij origamikunst maakt van de tv-gids met bladzijden die nog komen gaan.

Echter voor het zover is, doe ik eerst mijn brievenbus open en vind daarin een poststuk waarop het volgende geschreven staat:

"Ik vond het heel leuk met de gele papier
En met de trommel
de spin was eng, maar jij was dapper"

Nationaal drama

2010-02-24T11:02:00.000-08:00

Welk een tragedie!

'Onze' Sven die door Gerard zelf in hoogst eigen persoon het bos der medaillelozen in wordt gestuurd. Nederland is in rep en roer. Mensen trekken met gebogen hoofd naar het Holland Heineken House om in totale verslagenheid steun te zoeken bij elkaar. Er zou een condoleanceregister geopend kunnen worden om de rest van schaatsminnend Nederland in staat te stellen uiting te geven aan dit overdonderende nationale verdriet. De bronzen medaille van Bob de Jong doet er überhaupt niet toe. De huldiging ontgaat ons allen, omdat we ijsberend door onze huiskamer lopen en ingenomen worden door de koude, bittere tranen die over onze wangen biggelen. Is het een idee om giro 555 te openen en geld in te zamelen om Sven alsnog een replica van de olympische medaille van puur goud te kunnen geven? Als schrale troost, want uiteraard heelt het de diepe wonden niet, dat begrijpt een ieder van ons. Ook al heb je laten zien verreweg de beste te zijn, alleen de medailles tellen...

In geen velden of wegen

2010-02-19T08:41:00.000-08:00

Lang lang geleden in een veld hier ver vandaan, leefde eens een piepklein mensje achter een grasspriet onder een beukenblad. Ze was zo klein dat niemand precies wist of ze nu een mannetje of een vrouwtje was.

Wel wist men dat ze een huisdier had dat al niet veel groter was dan zijzelf. Een luis met wie ze de afspraak had gemaakt dat hij bij haar mocht verblijven als hij tenminste haar blad niet aan zou vreten. En zo sloegen de twee de handen ineen.

Als de zon niet te zeer scheen, gingen ze vaak samen op het dak van hun wereld zitten turen. Dat was nog een heel gedoe, dan gaf de een de ander een voetje en trok de ander de een naar boven. Het turen had in eerste instantie dan ook meer weg van uitpuffen.

Ze konden niet met elkaar praten, maar zongen samen liedjes - als het ware.
Ze konden niet naar elkaar lachen, maar giechelden met z'n twee al kriebelend aan elkaars grote teen.
Ze konden elkaar zelfs niet zien, maar wisten dat de ander er was.
En altijd zou zijn.
Tenzij hij aan haar blad ging knabbelen.
Of zij verhuizen zou.

Vragen staat vrij

2010-02-18T20:20:00.000-08:00

Sinds wanneer word je door je werkgever verzocht zelf je ziekteverzuim op te vangen? Iemand met een gebroken been wordt toch ook niet gevraagd om op datzelfde been vlak voor de lunchpauze nog even vlug naar het station te hinkelen om iets héél belangrijks op te halen?

Vergankelijkheid

2010-02-03T14:04:00.000-08:00

Met blote handjes
Groef ik een heel diep gat
En gooide er een prul in
Waar wat geklieder en gekladder op stond.

En dan stel ik me zo voor
Dat over jaren en jaren
- als ik zelf allang ergens in een diep gat lig -
Dat propje gevonden wordt
En wordt bestudeerd
Uitvoerig
Met de nieuwste technologie
Waarvan we nu het bestaan nog niet eens kunnen bevroeden
En niemand die weet
Dat ze ploeteren
Op oud papier

De heer Bolkenstein heeft het zwaar

2010-02-02T22:14:00.000-08:00

Als je je toch serieus ergert aan iemand omdat hij 'doei' zegt...
Mijn hemel, dan heb je het wel zwaar.

Van afstand

2010-01-24T16:46:00.000-08:00

Ik was een ander
en keek naar mezelf
daar zat ik dan
mijn tanden stokend
voorzichtig geneerde ik me voor mij
in vertwijfeling of dat wat ik deed nu vreemd was
te noemen
misschien hoort het erbij
dacht ik later
als je op je gemak bent bij jezelf
ik deed wel raardere dingen
mijn neus platdrukken tegen het raam
noodles eten van papier
de lucht grijpen
en haar vervolgens behoedzaam
in een doosje stoppen
van een afstandje stond ik te kijken
te gluren naar mij
zonder het zelf in de gaten te hebben

Verhalen

2010-01-19T09:55:00.000-08:00

Waarom zouden we...
De wereld niet een beetje mooier maken?
Een handje helpen?
Opdat de mensen niet naar adem hoeven happen
Maar voor even verdwijnen in een verhaal
Dat jij bedenkt
En met verve vertelt
Wat is jokken?
Wat heet

Rewind

2010-01-18T17:24:00.000-08:00

Ik eet achterstevoren
Begin met de yoghurt
Schenk de siroop eruit
Het lekkerste voor het laatst
Ligt het kaaskorstje te wachten
Op mij
Op mijn bord
Dat steeds voller raakt
Aardappels, witlof en spekjes
Schieten langzaam wortel
Appelmoes schept zichzelf terug in de pot
Soep eet ik niet
Wel een sprits
En een augurk.

Van lijf en leden

2010-01-16T09:01:00.000-08:00

Ik moest iets zeggen
Maar er kwam niets uit
Mijn lippen bewogen
Tevergeefs
Nog eens
Het wilde niet helpen

Wat moest ik nou?
Mijn ogen zaten verscholen
Achter hun loden leden
Al deed ik nog zo mijn best
Ik kreeg ze niet open

Mijn arm bewoog zich
In rare omhalen
Hortend en stotend
De pijn voelde ik wel
Achteraf

Mijn lijf laat me alleen
Toch zal ik met hem moeten leven
Geen vlucht, geen touwtje
Dat mij de uitweg brengt

Boodschappenpakket

2010-01-14T17:54:00.000-08:00

"Wilt u er pakketzegels bij?", vraagt de kassajuf

"Nee", zegt de norse klant

"Oh, in dat geval...", zeg ik brutaal, "mag ik dan uw pakketzegels?"

De kassajuf begint al driftig te tellen en te scheuren. Ze buigt zich al voorover..
Maar dan getroost de norse klant zich toch nog even de moeite om op te kijken, mijn ogen te zoeken en een keihard: "Nee!" in mijn gezicht te spugen.

Allergisch voor vissen

2010-01-11T17:33:00.000-08:00

"Mevrouw.." roept de receptioniste, "..er mogen hier geen honden binnen hoor".

De mevrouw loopt mopperend met haar hond naar buiten: "vroeger was het allemaal geen enkel probleem, maar tegenwoordig krijgen mensen nog een allergie van een vis!"

Sneeuw om op te eten

2010-01-10T11:53:00.000-08:00

Gemopper, gemekker, gezanik en gezeur!
Nederland is de sneeuw zat.
Alles went blijkbaar, dus idyllisch zijn de witte vlakten allang niet meer.

Een stel pubers hoor ik chagrijnen over de natte smurrie.
Een vrouw die bang is voor plat haar klaagt met haar muts in de tas over de kou.

Eerlijk is eerlijk, de door de sneeuw perfect te lokaliseren pies van alle honden vind ik ook maar niks, maar verder krijgt deze witte winter van mij (! let wel: ik sta bekend als eersteklas koukleum) een dikke tien!
Mannen en vrouwen die al een leven lang samen zijn zonder liefde, houden nu elkaars handje vast omdat ze bang zijn om te vallen en prompt een heup te breken (voor de insiders: 'niet in de hond houden').
Een meisje is op zoek naar haar fiets, maar kan deze niet ontwaren tussen alle besneeuwde tweewielers.
Tweehonderd mensen verzamelen zich voor een sneeuwballengevecht.

En ik eet een handje sneeuw
Lik aan ijspegels als waren het lolly's
Net als vroeger
Met mijn grote zus

Paprikapoeder

2009-12-27T12:56:00.000-08:00

Daar het zout op was
Strooide hij paprikapoeder
Op het besneeuwde paadje
Voor zijn huis
...tegen het glippen

Een vrolijk aangezicht
Wit met rode stippen

Jozef en Maria

2009-12-26T09:11:00.000-08:00

All they wanted for Christmas
Was Jesus
To make their wish come true
Joseph wore an amazing technicolor dreamcoat
And Maria was very Carey

Spread the Word

2009-12-20T21:45:00.000-08:00

Nadat mijn volledige dagprogramma is geannuleerd en ik zachtjes neuriënd naast mijn kerstboom zit te sippen, krijg ik een smsbericht:
'18:00u Sneeuwballengevecht op het Keizer Karelplein. Spread the word!'
Braaf verzend ik het bericht naar de 3 vrienden die ik rijk ben, trek uit angst voor de kou een groene maillot onder mijn broek aan, zet een roze muts op en ga op pad.

De frontlinie reikt over de gehele breedte van het anders zo drukke verkeersplein. Smalend staan de eerste krijgsmannen gebroederlijk hun sneeuwballen te draaien en priemen zij de ogen alvast in hun volgende prooi. Zonder slag of stoot zal ik onmogelijk door deze linie heen kunnen breken, maar ik ben dapper, ik heb een maillot aan. Karel de Grote naar wie dit plein vernoemd is, heeft zich immers ook ooit aan de schlemielige reputatie van zijn vader Pepijn de Korte weten te ontworstelen. Tezamen met enkele andere met sneeuwballen gewapende makkers loop ik over, maar capituleren zal ik niet.

Een voor een zie ik mijn medestanders sneuvelen. De sneeuwballen vliegen me om de oren en het gebulder van de strijders is oorverdovend. Alsof ik behendig ben, ontwijk ik de witte kogels schijnbaar gemakkelijk en verruil ik de zijlijn voor de frontlinie. Tijd om mijn heldenmoed te vieren is er echter niet, gewillig laat ik mij meesleuren in het strijdgewoel op dit theatraal strijdtoneel.

Het wedijveren gaat door totdat alle munitie op is en de sneeuw tot een glanzend plakkaat is aangestampt. We begeven ons op glad ijs en besluitende vrede onze hand te reiken. Gewond doch moegestreden sleep ik mezelf naar huis alwaar de chocolademelk met rhum en slagroom wacht.

Een blik waardig

2009-12-20T13:20:00.000-08:00

Het sneeuwt
En niemand die zich nog opwindt
Zorgen liggen berustend
Onder de dikke witte vlokken verborgen

Even hoeft het nergens over te gaan
Mensen die dachten te moeten
Blijken ineens niet meer te hoeven
Toch stelt niemand niemand teleur

Het sneeuwt
Mensen komen tot stilstand
Kijken om zich heen
En elkaar weer eens aan

Sinterklaas

2009-12-05T17:28:00.000-08:00

Overal waar ik kijk, zie ik sinterklazen:

In talloze auto's
Op de fiets (jawel)
Te paard (vooruit)
In winkelruiten
Fietstassen
Op televisie
Voor de voordeur
In de huiskamer met de open gordijnen
Op het dak

Maar bovenal
In de ogen van de kindertjes

't Heerlijck Avondje

2009-12-05T17:04:00.000-08:00

Ik ben vijf jaar en lig met stijf dichtgeknepen oogjes in mijn bed. Ik doe alsof ik slaap omdat mij is wijs gemaakt dat de Heilige Lycische Bisschop anders ons huisje stilletjes voorbij rijdt op zijn mooie, witte knol. Alle glaasjes water, wortelen, liederen en tekeningen ten spijt.

"Ik moet slapen, ik moet slapen", zeg ik nog maar eens tegen mezelf en ik doe ook echt mijn best, het is alleen zo verdomde spannend allemaal.
Als ik iets op het dak hoor, schrik ik me lam.
"Het mag niet! Dan ben ik immers niet zoet geweest" en alle zwarte pieten kijken natuurlijk dwars door de muren en mijn kansloze acteerpogingen heen.

Ergens tussendoor val ik kortstondig in slaap. Even later word ik echter even zo schichtig weer wakker. "Ik heb geslapen HOERA! Zou het al ochtend zijn?" Ik spits mijn oren en jawel, ik hoor beneden geluid. Ik storm de trappen af, omdat ik ervan overtuigd ben dat ze zonder mij begonnen zijn!

Als ik blij en opgewonden de kamerdeur openzwaai, word ik bij de lurven gegrepen door mijn moeder en zijn we alweer op de weg terug naar boven.
"Och meisje, kun je niet slapen?"
Maar ik ben niet gek, ik heb ze met eigen ogen zien zitten temidden van allemaal proppen papier, mijn broer en zus. "Waarom zijn ze nog op mama?", vraag ik balorig. Mijn moeder herpakt zich razendsnel en hulde aan haar creativiteit:
"Ze konden niet slapen en zijn even wat in de Margriet aan het knippen. Ze gaan zo weer naar boven. Ga maar weer lekker slapen voordat zwarte piet in de gaten krijgt dat je nog wakker bent".

Ik slik het als zoete koek en slaap zacht tot de volgende ochtend wanneer sinterklaas en zijn pietermannen mijn brave slaapgedrag trouw beloond blijken te hebben met snoepgoed in de gang, uitpuilende schoenen, een tafel vol pakjes en een nieuwe pyjama in de lucht. Als mijn tante vraagt hoeveel cadeautjes ik gekregen heb, acht ik tellen onnodig en zeg: Honderd!

Buurman

2009-12-04T06:21:00.000-08:00

Mijn buurman heeft iets nieuws.
Welke buurman het precies is, heb ik nog niet goed thuis kunnen brengen aangezien hij zijn gotspe (moeilijk woord voor 'brutaliteit') bij voorkeur in alle vroegte uitdraagt en ik dan nog de slaapzandkorrels van Klaas Vaak uit mijn ogen en oren zit te wrijven.

Het nieuwigheidje zit hem kort gezegd in het onbedaarlijk luid uitroepen van scheldwoorden.
Dat gaat ongeveer zo:

GodvurrrruDOMME, NONDEJU! KUT KUT
En dat dan maal tien.

Als ik erin geslaagd ben de cijfers op mijn wekker te decoderen en mijn oordoppen in mijn korrelvrije oren te proppen, zie ik dat het 6:00 AM is.

Ik draai me om, maar na de zoveelste ochtend laat het me nu niet meer los.
Wat bezielt deze man? Als dit de sleur van zijn relatie is, moet zijn vriendin zich wellicht toch eens achter haar oren gaan krabben (al zal dit mijn nachtrust waarschijnlijk niet direct ten goede komen vrees ik).
Wellicht stoot hij zich sinds kort elke morgen aan dezelfde steen doordat hij niet de tijd neemt de erven van Klaas Vaak uit zijn ogen te wrijven.
Of zou het dieper zitten? Valt de teleurstelling van het opnieuw ontwaken hem te zwaar? Verheugt hij zich avond na avond voor nop om de eeuwige slaap ingezogen te worden misschien?

Vooruitgang

2009-11-29T09:43:00.000-08:00

Dus die robot stapt de kamer bij me binnen, loopt naar me toe, houdt een of ander moertje voor mijn neus en vraagt: "hoe heet zo'n ding nu ook es weer?"

Winnende inzending Espressofictie wedstrijd Op Ruwe Planken
Wintertuinfestival 28 november 2009

Frapant

2009-11-29T09:08:00.001-08:00

Ik mag het niet frapant vinden
Maar vond het al voordat ik het zelf goed en wel in de gaten had
Een dikke vrouw
Een hele dikke vrouw
Zo dik heb ik ze nog niet vaak gezien
Alles dik
Voeten, schouders, handen, neus en rug
En ze draalde door de stad en zwierf
Wist nog niet waar zij die nacht haar dikke hoofd te rusten zou leggen
En haar dikke lijf mee voeden zou

Jarig

2009-11-28T09:54:00.000-08:00

Van harte
Ik hoop dat je nog lang niet dood gaat.
Zelf probeer ik hetzelfde te doen.
Deal?

Spetters

2009-11-25T22:55:00.000-08:00

Mevrouw A zegt: "Je moet wel hangen, er..."
Maar wordt onderbroken door mevrouw B die niet erg geduldig van aard is: "Ik hang altijd! Dat deed mijn moeder al destijds".
Mevrouw A is moedig en tracht haar zin alsnog af te maken: "Er..."
Er is geen ruimte voor haar toelichting daar mevrouw B zichzelf liever hoort praten: "Alle vrouwen hangen. Ja toch? Zeg nou zelf, ik hang dus ook. Mijn moeder deed dat al indertijd en ik leer mijn kinderen weer te hangen".
"...zitten spetters op de rand"

Thuis

2009-11-21T21:53:00.000-08:00

Ik was vergeten waar ik woon
Ik wist de weg nog wel te vinden
De juiste sleutel zat aan mijn bos
Post was aan mij geadresseerd
Mijn kindertekening hing aan de muur
En niemand anders die het bed kwam claimen
Toen de avond viel

Neveneffect

2009-11-21T21:44:00.000-08:00

Eens heb ik geleerd dat alles wat aandacht krijgt groeit.
Dit geldt voor plantjes die bemoedigend worden toegesproken, voor de neus van Pinokkio.

Vandaag stond de Coolsingel vol met een kwart van het verwachtte aantal demonstranten om zich te verzetten tegen de verhoging van de AOW-leeftijd naar 67 jaar. Henk van der Kolk (FNV Bondgenoten) trok fel van leer tegen de 'snode' kabinetsplannen en schreeuwde de menigte de vraag toe: "Wie van jullie heeft er hier een zwaar beroep?". Juichend voorzag de schare mensen Henk van repliek.

Voor hen die hun werk zelf nog niet als zwaar ervoeren, zij weten het nu.

Goede raad is duur

2009-11-17T14:05:00.000-08:00

Weet je wat jij moet doen?
Jij moet gewoon wat minder van jezelf moeten!

Hit it!

2009-11-09T01:51:00.000-08:00

Niet doen
Niet slaan in het openbaar

Ouderen

2009-11-01T18:47:00.000-08:00

Sommigen kunnen enkel nog ruzie maken op hun oude dag
Anderen kozen na 60 jaren samen nog altijd lief
En dan zijn er de echtparen die uit pure verveling
elkaar maar gaan pesten
omdat ze niets beters verzinnen kunnen
omdat rummikub niet langer voldoet
de puzzels gelegd zijn
en de vogeltjes niet meer op de geregen pinda's afkomen

Opgeruimd staat netjes

2009-10-31T18:52:00.000-07:00

--- Ga je nog wat leuks doen van het weekend?

Ik ga mijn hoofd opruimen
Het puilt uit zie je
Hoog tijd om orde op zaken te stellen
Stapeltjes maken, sorteren
Kijken wat bewaard moet blijven
En de rest wegmikken
Lapje erover
Even stofzuigen
Ook achter de bank
En ik moet nodig eens wat kleren weg doen
Minstens de helft trek ik toch nooit meer aan
Is te saai, te hip, te oud of
er zit een luchtje aan

Opgeruimd staat netjes
Zie ik je maandag?

Bibliotheek

2009-10-19T23:38:00.000-07:00

Na vele lange en stoffige jaren worden de diepe, zware deuren van de bibliotheek in het oude internaat onder luid gepiep en gekraak geopend...

Een waar walhalla van verstand en geleerdheid openbaart zich aan mij
Mijn neus doet zich te goed aan de geur van oude boeken
Mijn ogen rollen langzaam langs de eeuwenoude, torenhoge wanden omhoog
Mijn tast kan zich nauwelijks bedwingen de trappen te betreden
om me achter de ridderlijk bewerkte houten ballustrades te begeven

Hoewel ik de woorden bijna proeven kan
Horen mijn oren niets meer en niets minder
dan mijn zwijgende gedachten
van de begeerte
de honger
die ik nu voel
om slim te worden

Onbezonnen

2009-10-19T22:35:00.000-07:00

Ik wil zo graag
dat ik voor altijd
over muurtjes wil blijven lopen
in schaduwen wil blijven springen
wanneer ze van links naar rechts bewegen
...of andersom (mag ook)

Dat ik nooit denk dat iets niet pluis is
Niet twijfel aan de oprechtheid van mensen om me heen
Bomen waardeer op hoe klimbaar ze zijn
Met papa wil trouwen
...of met mama (mag ook)
En huil om een kapotte knie

De ambacht van het kaas schaven

2009-10-10T19:44:00.000-07:00

Jarenlang heb ik mij afgevraagd hoe het toch in Vredesnaam mogelijk is dat zovele kaaskoppen in dit land nog altijd niet goed weten hoe zij een kaasschaaf zodanig dienen te hanteren opdat de functionaliteit van het ambachtelijk oud-Hollands instrument ten volle benut kan worden.

Jarenlang heb ik mij - overigens zonder al te veel profijt - ook geërgerd aan de onhandigheid waarmee vrienden en familie hun belabberde schaafvaardigheden bij mij thuis etaleerden. U zult begrijpen dat deze ergenis zich niet beperkte tot het moment van schaven an sich. Wanneer ik daags na het bezoek in de koelkast het mismaakte, mislukte misbaksel dat ooit herkenbaar was als kaasblok zag liggen, werd ik opnieuw overstelpt met gevoelens van droevenis.

Hoezeer ik mijn best ook deed, ik kon er niet goed bij. De onbeholpen stunteligheid die er doorgaans uit gaat van het schaven, paste ook eigenlijk geheel niet bij de vaste hand die velen binnen mijn zorgvuldig samengestelde kennissenkring toch bezitten. Hier kon het dus onmogelijk aan liggen, zo redeneerde ik. En mijn hoogwaardige, kwalitatief alom geprezen BK kaasschaaf viel ik ook liever niet af. Sterker nog, aan hem had ik nimmer getwijfeld. Ik schaafde er sedert studententijd mooie, lange goudgele plakkaten mee. De deugdelijkheid van het voorwerp had zich met andere woorden reeds in volle overtuiging aan mij bewezen.

Tot het moment dat er onlangs tijdens een eenvoudige lunch bij mij thuis iemand een rake opmerking over mijn oogappel plaatste die mij aan het denken zette: "Maar als het echt een goede kaasschaaf zou zijn, dan zou iedereen er toch goed mee kunnen schaven".

En daar had ik niets tegenin te brengen. Uiteraard voelde ik mij betrapt, maar tegelijkertijd opgelucht. Als was het een ware verlossing uit een langdurig lijden.

Zonder mijn kaasschaaf direct de wacht aan te willen zetten, heeft deze opmerking er wel voor gezorgd dat ik mij vanaf heden niet langer erger.

En daarvoor is mijn dank groot!

last but not least

2009-10-06T18:41:00.000-07:00

Als je net denkt dat je inmiddels alle buren al wel een keer de revue hebt laten passeren op je blog...

Kom je thuis van je werk
En zie je voor je deur
De bovenbuurman staan
Apatisch voor zich uit starend
Met 14 veertjes in zijn haren gestoken
En eentje nog los in zijn rechterhand
Waarmee hij zijn linkerhand zachtaardig streelt

Singleloop

2009-10-03T23:48:00.000-07:00

Toen 'singelloop' werd misverstaan als 'singleloop', vroeg Maja zich in alle onschuld af hoe zoiets eigenlijk in zijn werk gaat?

Geef je de griet die - onverhoopt - voor je rent dan een pets tegen haar billen wanneer je haar lachend inhaalt? Of loop je hem juist strak of heupwiegend voorbij? Zouden de echte vrouwen zich bij wijze van warming-up ook nog even netjes opmaken denk je? En wat is dan precies het wedstrijdelement hè? Wint degene die het snelst is, degene die scoort, of degene die het snelst scoort? Hypothetisch kan dat dan ook een hele dikke, onsportieve man zijn na een luttele vijftig meter.

Of misschien staan de serieuze vrijgezellen wel gewoon vol verwachting, doch ongeduldig bij de finish.

Je zult dan als laatste over de streep komen zeg!

Voor L.

2009-09-30T17:03:00.000-07:00

Wennen aan niks sucks!

Dagelijkse kost

2009-09-29T13:21:00.000-07:00

Met twaalf volslagen onbekenden zit ik in een vreemd huis rond één grote tafel. Volle schalen met uiteenlopende gerechten staan al stomend voor onze neus en de meest overheerlijke geuren komen ons allen tegemoet. De pupillen van mijn tafelgenoten worden almaar groter en het watertanden is zo goed als hoorbaar nu.
Uit zelfbescherming ga ik omzichtig op mijn handen zitten, deze behoor ik namelijk nog even thuis te houden. Om precies te zijn tot 10 over 8. Gênant hoe moeilijk ik dit vind, de mensen die al dit eten hebben staan bereiden, hebben – in tegenstelling tot mijzelf - de ganse dag nog niets gegeten en zelfs nog geen slok gedronken. Ook hun ogen zijn groot, maar zij weten de geprikkelde smaakpapillen verdomd goed te maskeren.

Misschien had ik een officiële aankondiging verwacht, maar plots zie ik mensen aan de overkant van de tafel kauwen en krijg ook ik een dadel aangereikt om de vasten te doorbreken. Twijfelachtig pak ik mijn handen er weer bij, stop de lekkernij in mijn mond en drink mijn glas melk leeg. Het diner is geopend.

Tijdens ramadan werd ik dit jaar uitgenodigd voor een Iftar-maaltijd. Dit is een feestmaal dat moslims gedurende de ramadan direct na zonsondergang nuttigen. In Nederland wordt de Iftar vaak gebruikt om mensen van verschillend pluimage samen te brengen. Ik vind het een mooi initiatief, want hoe divers het gezelschap ook is, samen eten schept een band.

Voor iedereen ter wereld is voeding immers 'bittere' noodzaak. Eten is universeel. En hoewel smaken verschillen schijnt dit in de basis nogal mee te vallen. Ik heb eens foto's gezien van vier baby’s van verschillende afkomst (Europees, Aziatisch, Afrikaans en Indiaas als ik me goed herinner) die opeenvolgend iets zoet, zouts, zuurs en bitters te eten kregen. De gelaatsuitdrukkingen verschilden verdacht weinig van elkaar.

Ook de reacties op de gepresenteerde gerechten vanavond zijn vervaarlijk identiek. Blije gezichten voeren de boventoon en de aaah’s en hmm’s wisselen elkaar in snel tempo af. Het voedsel doet het woord tussen al deze mensen die elkaar niet kennen en in cultureel, sociaal-maatschappelijk, religieus en politiek opzicht zo van elkaar verschillen. De gemeenschapszin viert hoogtij HOERA

Misschien ligt de oplossing voor onverdraagzaamheid in onze samenleving dan toch dichterbij dan verwacht. Dagelijkse kost, binnen handbereik! Zolang we tenminste niet op onze handen blijven zitten..

In één zin

2009-09-28T23:11:00.000-07:00

Heb je na een lange dag werken wel eens zoveel haast gehad dat je met je tas nog om je schouder na het plassen vlak voordat je de deur uitsprint om de trein te halen tijdens het optrekken van je broek met je ene hand omdat je in je andere hand een flesje houdt dat nog gevuld moet worden, je je fietssleutel die je toch oh zo zorgvuldig tussen je tanden geklemd hield ineens in het water van de toiletpot ziet verdwijnen?

Nee, nooit?

Goh..